Profil de เด็กวัด~* ஐ★ [๑] D e K Z a A ☆ஐ...PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
2 novembre วันเพ็ญเดือนสิบสอง น้ำตานองเต็มตลิ่งช่วงเวลาชีวิตคนเรามันก็มี สุข เศร้า เคล้ากันไป ตามแต่จังหวะชีวิตของแต่ละคน หากแต่ว่าช่วงเวลาของคน จะสั้นยาวแค่ไหนไม่สำคัญ ขึ้นอยู่กับว่าเราจะใช้เวลานั้นให้เกิดประโยชน์ได้มากน้อยเพียงใด  ภาพถ่าย จากอาคาร 3 โรงเรียนประโคนชัยพิทยาคม ในที่สุดก็ได้กลับมาระบายความรู้สึก กับมายสเปซนี้อีกครั้ง หลังจากห่างหายไปนาน ไม่ว่าจะเป็น ไฮไฟ เฟซบุค ทวิตเตอร์ หรืออะไรทั้งหลายแหล่ มันก็ไม่มีวันให้ความรู้สึกดีๆ เทียบเท่ามายสเปซนี้ครับ ^^ ก่อนอื่น อยากจะบอก - น้อง.... พี่ขอโทษน่ะ ไม่เคยทำผู้หญิงโกรธ มันรู้สึกไงไม่รู้ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ><" - ปังปอนด์ หนังสือที่ให้ไปตั้งใจอ่านด้วยเด้อ เล่มนั้นพี่สะสมตังซื้อเอง ^^ - ไอ่แย้ กูซื้อพื้นฐานวิดว่ะให้มึง มึงไปสอบไร?? - เพื่อนๆ สุขสันต์วันลอยกระทง -o- ปิดเทอม ช่วงเวลาอันแสนสั้น ><" หลังจากพรีเซ็นต์โปรเจ็คเสร็จ เมื่อวันที่ 20 ตุลา ก็รีบตรงดิ่งสู่หมอชิตทันทีครับพี่น้อง ( ยังใช้สโลแกนเดิม "ไม่มีที่ไหน สุขใจเท่าบ้านเรา" 55 ) ช่วงเวลาปิดเทอมที่บ้านเราก็มีอะไรทำตั้งมาก ต่อให้นั่งหายใจทิ้งไปวันๆ ผมก็ไม่มีวันเบื่อบ้านเกิดเมืองนอนผมหรอกครับ รู้สึกว่ามันรักอย่างสุดหัวใจยังไงไม่รู้ จนมีบางคนบอกผมว่า เกิดโตขึ้นเอ็งไปสมัคร สส. แทบไม่ต้องหาเสียงไรเลยน่ะ เอ็งพิมพ์มายสเปซนี้แจก รับรองมีเฮ พิมพ์แม่งตั้งแต่บล็อกแรกให้อ่านเลย 55 สงสัยจะได้คะแนนเยอะกับบล็อก "กาลครั้งหนึ่งกูเป็นเด็กวัด" เพราะมีรุ่นน้องหลายคนบอก อ่านแล้วน้ำตาไหลเลย T-T แต่ช่างเหอะ ผม บ่ ค่อยปลื้มนักการเมือง ให้ตายไงก็ไม่อยากเป็นหรอก 25 ตุลา 52 >> วันนี้ไปตักไอติมให้เด็กน้อยกินตามวัดต่างๆ ที่ไปทอดผ้าพระกฐิน (ถูกป่าวว่ะ) ไปกับหลวงพ่อมหาผล และก็เด็กที่จัดวิทยุ อยากจะบอกว่าเหนื่อยโคตร แต่ก็สนุกดี ที่ดีใจอีกอย่างคือ ตอนไปวัดบ้านยาง มีเด็กตัวน้อยๆ กลุ่มหนึ่งมันมาเรียกชื่อผม ผมก็ตกใจว่ามันรู้จักกันได้ไง ไอพวกน้องฟาง น้องเบื้อง มันก็แซวว่า "แฟนคลับเยอะเนาะ" ก็เลยลองไปถามเด็กกลุ่มนั้นดู มันบอกว่ามันจำผมได้ตอนที่ไปช่วยงานบวชสามเณรภาคฤดูร้อนของวัดจำปา แล้วผมก็ถามอีกว่า บวชที่วัดจำปาสนุกมั้ย? "ซา..หนุกกกก มาก... คร๊าบบบ" แล้วถ้าปีหน้ามีอีกจะบวชกันอีกมั้ยคับ? "ม่ายยย.." ส้งตีง - - (ต่อยเด็กผิดกฎหมายป่าวว่ะ)  อีกมุมหนึ่ง ของประโคนชัยพิทยาคม 30 ตุลา 52 >> วันนี้ไปมอบเกียรติบัตรเด็กจัดวิทยุหน้าเสาธง หลังเลิกแถวก็มีคนมาถามว่า ปีนี้พี่เลือกมายังไง? เลือกจากหน้าตารึเปล่า? ผมขอบอกเลยนะครับว่าคนคัดไม่ใช่ผมคนเดียว แล้วตอนผมให้คะแนน ผมก็อยู่กรุงเทพ ฟังจากเว็บ ให้คะแนนตามจริง ไม่เคยเห็นหน้า อีกอย่าง 7 คนที่ผมเลือกไว้ มีแค่ 4 คนที่ได้รับเกียรติบัตรในวันนั้นครับพี่น้อง เพราะฉะนั้น อย่าด่วนสรุปอะไรเอาเอง ผมไม่ได้เป็นคนอย่างนั้น เพราะยังไง หลวงพ่อก็ฝากฝังรายการนี้ไว้กับผมคนเดียว - -" จริงๆ ช่วงเวลาปิดเทอมมันสั้นก็จริง แต่ถ้าเราทำช่วงเวลานั้นให้มีค่า มันก็จะอยู่ในความทรงจำอีกนานแสนนาน แต่ถ้าจะให้เล่าทั้งหมดก็กลัวจะไม่มีคนอ่าน มันจะยาวเกิน เขียนไปก็ไม่ได้ซีไรซ์ ตอนนี้แค่มาเจิมได้โน๊ดบุ๊คตัวใหม่ ที่หลวงพ่อให้มา เป็นของ hp เครื่อง acer ตัวเก่าก็คงจะให้น้องใช้ แต่ก็ยังอาลัยอาวรเครื่องเก่าเพราะผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกัน แต่ด้วยเหตุผลที่ว่าเครื่องใหม่นี้ถือว่าสเป็คโหดเหมือนกัน เลยยอมตัดใจ อิอิ หลวงพ่อท่านบอกคนเราทำอะไรย่อมได้อย่างนั้น ไอพวกที่พูด ทำดีได้ดีมีที่ไหน ทำชั่วได้ดีมีถมไป มันก็นอนคุกทั้งนั้นแหละ เหมือนกับผมตอนนี้ หลวงพ่อท่านบอกที่ผมมาช่วยงานวัดตั้งแต่ ม.5 จนถึงทุกวันนี้มันประเมิณค่ามิได้ ให้โน๊ตบุ๊คแค่นี้ไม่มีปัญหาอะไรหรอก พี่น้องที่เข้ามาอ่านถึงตรงนี้แล้วบอกกับตัวเองว่า ทำดีมาตั้งนานไม่เห็นผลดีตอบแทนเลย ผมเชื่อว่าต้องมีสักวัน ^^  อยากเป็นครูสอนหนังสือ อยากสอนให้น้องๆ เป็นคนดี อิอิ บล็อกนี้กะว่าจะเขียนถึงลอยกระทงเยอะๆ หน่อย แต่มาบ่นไรไม่รู้ ช่างมันเหอะขี้เกียจลบ - -" ก็เพิ่งกลับจากลอยกระทงที่มหาลัย คนเยอะมากๆ ฝั่งธนมันมีจัดงานที่เดียวรึไงว่ะ?? เดินไปเดินมาในงานมันก็เดิมๆ แต่จะไปติดใจตรงสาวน้อยตกน้ำ เพราะคนที่แต่งหญิงเป็นสาวน้อย ก็คือไอแอร์ น้อง รร.ผมเอง 55 พื้นที่ก็แคบ คนก็เยอะ เบียดเสียดยัดเยียดกันไปลอยกระทง กว่าจะได้ลอยไฟดับไม่รู้กี่รอบ พอได้ลอย กระทงก็ไปเบียดกับของคนอื่นอีก สงสารกระทงว่ะ - -" พอออกจากพื้นที่งานได้ก็ถอนหายใจเฮือก.. นึกว่าจะโดนเหยียบตายในนั้น แล้วก็เดินกลับหอเรียบคลอง เจอเด็กๆ กำลังเก็บตังในกระทง มันจะมีเด็กตัวเล็กคนนึงเก็บอยู่ ประมาณ 7 ขวบเองมั้ง เห็นแล้วกลัวตกน้ำ เลยให้ตังไป 20 บาท บอก "กลับบ้านได้แล้ว ตกน้ำตกท่าเดี๋ยวจะไม่มีคนช่วย" เด็กมันก็บอก "ว่ายน้ำเป็น" แล้วก็เอาตังคาบไว้ที่ปาก แล้วก็เก็บต่อ - -" ช่างแม่ง.. กลับหอกูดีกว่า เห้อ.. คิดๆ ดูก็นึกถึงงานลอยกระทงที่บ้าน ที่คนในหมู่บ้านช่วยกันทำกระทง แล้วก็แจกกันไม่ต้องเปลืองตังซื้อ ที่มีงานประกวดนพมาศ ที่มีมวยทะเล ที่มีการละเล่นต่างๆ มากมาย จำได้ว่าตอนเด็กๆ ได้ถือป้ายหมู่บ้านด้วย เด็กๆ แถวนั้นมันก็แซวว่าคู่ถือป้ายเป็นผัวเมียกัน - - พอเริ่มโตก็มาลอยที่บึงระแซซัน ลอยกับเพื่อนๆ มันเป็นความรู้สึกดีๆ ที่น่าจดจำไปอีกนาน เพิ่งกลับมา ยังคิดถึงบ้านไม่หายเลยว่ะ เห้อ.... บ้านคือวิมานของเรา T-T  ภาพงานวันลอยกระทงที่บางมดครับ ^^ 23 mars เพื่อน.......เพื่อน.........เพื่อนโอ้ว.... การเรียนที่สุดแสนจะยากลำบาก
มันเหนื่อยอะไรขนาดนี้ว่ะ
ได้กลับบ้านนาซะที แต่ก็คิดถึงพวกมึงสาด..
ตอนนี้ กูอยู่บ้านแล้วน่ะ นั่งพิมพ์โน๊ทบุ๊คน้องอยู่ (แม่ง สวยกว่าของกูอีก พ่อแม่ลำเอียงว่ะ T-T ) อยู่บ้านมันมีความสุขไงไม่รู้ บรรยายไม่ถูก ได้คุยกับคนรู้จักมากมาย ได้ทำนั่นทำนี่ ตามใจอยาก ไม่เหมือนอยู่ กทม. อยู่แต่ในรูแคบๆ น่าเบื่อว่ะ ตอนเช้าวันเสาร์ที่กูกลับมาไอแอมก็มารับกูที่ บขส.ตอนตี 2 ไปคุยกับพวกแก๊งค์มันที่กำลังแดกเหล้าให้หายคิดถึงก่อน แล้วค่อยส่งกูไปนอนวัดจำปา กลุ่มพวกนี้กูจำได้ตอนพวกมัน ม.1 กูอยู่ ม.6 ติดกูชิบหาย คงเป็นเพราะกูเฮฮามั้ง อย่างไอแตงโมบ้านมันเปิดร้านเกมมันก็ให้กูเล่นฟรี ส่วนไอบูม แต่ก่อนขี้แยชิบหาย เพื่อนแกล้งนิดเดียวแม่งร้องไห้มาหากู ตอนนี้กลายเป็นเด็กแว้นสุดหล่อมาดเท่ ตัวแม่งสูงกว่ากูอีก นั่งแดกเหล้าขาวอยู่กับพวกไหนไม่รู้หน้าอย่างโหด แม่งยกมือไหว้กู "หวัดเดเพ่" กูก็รับไหว้ "คับๆ หวัดดีคับลุง" ฮ่าๆ กูล้อเล่น แต่หน้าแม่งแก่จริง!! >> ด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์
ใจจริงเรื่องที่กูอยากจะเล่าวันนี้ คือ บังเอิญกูไปเจอไฮไฟน้อง รร.เก่าคนนึง แม่งแต่งรูปเจ๋งดี กูเลยใช้ให้แต่งให้กูหน่อย ไม่ปฏิเสธด้วยเว้ย โคดดีอ่ะ (รูปที่น้องแต่งให้ กูเอาใช้กับบล็อกนี้เลยแล้วกัน) และช่วงหลังสอบ กูทำงานส่งจารย์ น้องก็ช่วยพิมพ์บางส่วน แม่งน่ารักว่ะ น้อง รร.กู แล้วก็มีวันนึงกูไปงานแต่งใน รร. ตอนกลับกูมองไปที่หน้าหะกร เหนหน้าคล้ายๆ ที่เจอในไฮไฟ ตอนมาถึงบ้านกูก็เลยออนเอ็มถามว่าใช่ป่าว เด็กมันก็บอกว่า "ใช่ๆๆๆ พี่ไมไม่ทักว่ะไอสัส" กูก็บอกว่า "อ่าว กุอยู่ในรถ" ตอนนั้นที่เจอหน้า มันทำให้กูนึกถึงเพื่อนกูคนนึง...
เมื่อ 7 ปีก่อน ที่โรงเรียนมัธยมวัดมกุฏกษัตริย์ กทม. กูไปสอบเข้าชั้น ม.4 ที่นั่น เพื่อจะเรียนกวดวิชาเข้าเตรียมทหารไปด้วย ระหว่างใช้ชีวิตในกรุงเทพ กูแทบไม่มีเพื่อนเลยในช่วงแรก ไม่มีใครอยากคุยด้วย คงเป็นเพราะความบ้านนอกคอกนาของกู จนวันหนึ่ง
เดี๋ยวเขียนต่อน่ะ 5 janvier ความทรงจำดีๆ ส่งท้ายปี 51
กรุงเทพฯ ห้องแคบๆ กับการเรียนที่สุดแสนจะยากลำบาก ในใจกูตอนนั้นก็นึกเพียงแค่ว่า เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน ไปหาพ่อแม่ หาเพื่อน หาพี่น้อง เมื่อไหร่กัน ที่จะได้ไปไกลๆ จากหอพักที่มีคลองเหม็นๆ กับถนนแคบๆ อยู่หน้าหอ เมื่อไหร่ที่จะได้ไปจากที่ๆ มีแต่การแข่งขัน เรียนแข่งกัน แต่งตัวแข่งกัน รวยแข่งกัน ซื้อรถแพงๆ แข่งกัน คน กทม.แม่งไร้สาระว่ะ 55+
29 ธันวาคม 51 >> วันนี้วันสอบวันสุดท้าย ดีใจสัส สอบเสร็จ ตรงดิ่งสู่หมอชิตทันทีครับ คนเยอะบรม ที่หมอชิตเค้ามีการแสดงทิฟฟานี่โชว์ด้วย เพื่อครายเครียดให้ผู้โดยสาร เกิดมาเพิ่งเคยพบเคยเห็นนี่แหละ เซ็กซี่ชิบหาย ก๊ากๆ พอถึงสองทุ่มก็ขึ้นรถทันที หลังจากนั้น ก็มีคนโทรมามากมาย ทั้งพ่อแม่ ลูกน้องที่วัดจำปา ลูกน้องที่ ตชด. รุ่นน้องที่ ปพ. แล้วก็แฟนคลับอีกมากมาย เห้อ เกิดเป็นคนดังก็งี้แหละ ฮิ๊วววววว.. เวลาประมาณตี 2 ก็ถึงที่หมาย
30 ธันวาคม 51 >> ตอนเช้าไปงานผ้าป่าที่โรงเรียน ได้เจอรุ่นน้องดีใจจัง วันนี้เก็บซองผ้าป่าได้เกือบแสน ก็ดีแล้วล่ะ เพราะยังไม่มีงานทำ จะเอาไรมากมาย นั่งกะครูรัชตาดูน้องๆ แสดงหน้าเสาธง แกก็บ่นว่าเด็ก ม.1 ปีนี้สุดๆ จริง ดื้อโคตรๆ พูดไม่ทันขาดคำ เด็ก ม.1 ลุกกันเป็นแถบ แม่ง นิสัย!!! พอตอนเที่ยงก็ไปกินส้มตำกับแก๊งค์ ตชด. ไปเจอไอเม็ก(น้องกู) นั่งแดกส้มตำกะน้องแนน มันก็เรียกกูไปหา แล้วหยิบตัง 200 บาทให้กู บอกเงินเดือนออก เอาให้ จะได้ไม่ต้องขอแม่ เยดเข้!! ให้ 200 เลยหรอว่ะ สงสัยวันนี้ฝนจะตกว่ะ พอตกเย็นฝนตกจริงๆ แม่งขำชิบหาย แล้วตอนหัวค่ำก็ไม่ร่วมงานศิษย์เก่าที่ ปพ. เต้นกับเพื่อนกับรุ่นน้องหน้าเวที มันสาส!!!
31 ธันวาคม 51 >> ตอนเช้ากะว่าจะไปตัดผมที่ร้านพี่หลุย คงเป็นร้านที่ตัดสวยสุดในประโคนชัยแล้วละ อีกอย่าง กูตัดผมร้านนี้ยังไม่เคยจ่ายกะตังเลยสักบาทฮี่ๆ เพราะแกบอกว่ากูเปนคนดี ไม่อยากเก็บตังเอิ๊กๆ แบบนี้ก็มีด้วย แต่เสียดายร้านไม่เปิด เซงสัส เลยขับรถกลับบ้าน ตอนหัวค่ำก็ออกมาเที่ยวงานข้าวมะลิหอมที่เทศบาล กับแก๊งค์ ตชด. พอถึงงานก็มีประกวดธิดาข้าวมะลิหอม ไม่ค่อยได้อยู่หน้าเวทีหรอก ไปอยู่หลังเวที คริคริ ไปแอบดูแผ่นหลังนางงาม *0* หลังจากนั้นไอพวกแก๊งบีบอยก็เดินมาท้ากูเล่นดอทเอ กูก็บอกเพิ่งผ่านช่วงสอบ เลยไม่ได้เล่นนานล่ะ มันก็บอกว่า โห่ๆ ไม่กล้านี่หว่า แล้วก็เดินไปกันหมด เหลือไอบักเอ็มคนเดียว มันฝากไรให้กูถือไม่รู้ คล้ายๆ ที่หุ้มส้นตีนของนักมวยสีแดงๆ(แม่งเหม็นสัส) เอ็มมันบอก เพิ่งซื้อมาใหม่ เอ็มเอาไว้เช็ดหน้า แต่เวลาเข้าห้องน้ำแล้วไม่มีทิชชู่ก็ใช้ได้น่ะ เอ็มฝากถือก่อนน่ะพี่หนึ่ง แล้วแม่งก็ยืนแต่งตัว เอาเสื้อยัดใน เสยผม แม่งหล่อสัสอ่ะ หลังจากนั้นก็เอาไอสีแดงๆที่ให้กูถือไปใส่แขน แล้วก็บอก เอ็มเท่ป่าวพี่ เอ็มไม่เหมือนไอกานหรอก ไอกานมันซกมก ถ้าเอ็มไม่หล่อจริงเอ็มไม่กล้าเดินไปไหนหรอก แล้วมันก็เดินจากไป แม่งเป็นไรมากป่าวว่ะ?? คืนนี้ได้เค้าดาวน์ด้วย แล้วไปนอนกางเต้นท์กับแกงค์ ที่สนามฟุตบอล ตชด. เหมือนได้เข้าค่ายลูกเสืออีกเลยว่ะ หลังจากนึกถึงแผ่นหลังนางงาม ในที่สุดก็หลับไป ท่ามกลางบรรยากาศอันหนาวเหน็บ
ไอโอ๊ด ตชด. เอิ๊กๆ 1 มกราคม 52 >> เช้านี้อากาศหนาวมาก ประมาณ -20 องศาได้ ไอโอ๊ดออกจากเต้นมาเก็บแม่คะนิ้งกินเป็นอาหารเช้า บางทีก็มีหญ้าติดเข้าไปด้วย ซึ่งเป็นอาหารโปรดของมันอยู่แล้ว กูรีบกลับบ้านแล้วเอารถไปร้านตัดผมพี่หลุย ร้านเปิดครับ แต่พี่แกบอกวันนี้ไม่มีอารมณ์ตัด เวรกรรม!! บอกให้กูมาพรุ่งนี้เก้าโมงเช้า กูก็เลยไปบ้านน้องโส ได้ข่าวว่าหมาพันธุ์ไซบีเรียนออกลูก กูก็ไปเล่นด้วย หลังจากนั้นหน่วยข่าวกรองก็บอกอีกว่า หมาอัลเซเชียนที่วัดจำปาก็ออกลูกเช่นกัน ก็ไปที่นั่น ได้ไปไหว้หลวงพ่อด้วย กูว่าหมาเป็นสัตว์น่ารักน่ะ แต่บางคนแม่งแดกเนื้อหมา อุบาทว์ชิบหาย โดยเฉพาะไอเด็ก ตชด.บางคน กร๊ากๆ วันนี้ตอนกลางคืนมีประกวดตุ๊ด กูไปตั้งแต่หัวค่ำ ไปดูว่าแผ่นหลังตุ๊ดจะสวยเหมือนนางงามมั้ย ตอนนี้แก๊งค์ ตชด.ยังไม่มา มัวแต่แดกลาบเป็ด กูเลยมารอหน้าเวทีก่อน แล้วแก๊งค์บีบอยก็เดินมาหา
กาน : เพ่ๆ ดอทเอ อ่ะป๊าววววว...
กู : ไม่ได้เล่นนานแล้วว่ะ เออ เล่นหน่อยก็ดี
แล้วก็ไปเล่นกับพวกมัน ตอนแรกมี 4 แล้วก็มีมาอีกคนหนึ่ง เป็น 5 คนใหม่ชื่อไออุ้ย(อ่อนมาก) เล่นไปทั้งหมด 3 เกมส์ แพ้รวด กานบอก "แม่งไม่ได้เล่นนาน เล่นไม่ออกเลย" กุนซือท็อปบอก "นายกานเราผิดหวังกับนายมากเลย ส่วนบักเอ็ม มึงมัวแต่แดกขนม เวลาบวก แพ้เลยมึง" แล้วไอเอ็มก็นั่งร้องไห้ ไอกานก็บอก "แม่งเซงว่ะ ไปดูประกวดตุ๊ดดีกว่า คงเริ่มแล้วล่ะ" พวกกูก็ไปกัน ไอกานนั่งรถกับกู กลิ่นตัวเหม็นสัส (ล้อเล่นน่ะ)
พอถึงที่งานแก๊งค์ ตชด.ก็มาถึงแล้ว กูก็เข้าไปหา แม่งดูประกวดกระเทยฮาสัส มีคนประกวดบางคนอ่านกลอนตอนแนะนำตัว "ไก่งามเพราะถอนขน คนงามเพราะแก้ผ้า กระเทยจะงามกว่า ถ้าแก้ผ้าแล้วถอนขน" แม่งโคดฮา กำลังแดกน้ำอยู่สำลักเลยแม่ง มีอยู่ช่วงหนึ่งกูปวดเยี่ยวก็ไปเข้าห้องน้ำ ถึงกับร้องจ๊าก!! เจอพวกแม่งใส่ชุดประกวดยืนเยี่ยวในห้องน้ำ ช่างเป็นภาพที่อุจาดตายิ่งนัก แต่ก็ฮาดี
หมาบ้านน้องโส 2 มกราคม 52 >> วันนี้เก้าโมงเช้าไปร้านพี่หลุยตามนัด ร้านเสือกปิด ห่า ไม่ได้ตัดสักที เลยมาร้านตัดผมแถวต้นว่านโดยมีแย้มาเป็นเพื่อน เค้าบอกรอประมาณ 20 นาที ก็นั่งคุยกับแย้ แย้ก็เล่าบอก "พี่หนึ่ง เมื่อวันก่อนอ่ะ ผมซื้อลูกชิ้นร้านน้องมุก ตอนแรกกะจะซื้อแค่ 20 บาท หยิบเพลินเป็น 88 บาทเลยอ่ะพี่หนึ่ง เซงมากๆ เลย" ถุย!! หยิบเพลินบ้านเอ็งอ่ะไอแย้ หลังจากนั้นกูก็ตัดผม ตัดที่บ้าน 50 บาท ตัด กทม. 200 บาท ต่างกันนิดเดียวเองเนอะ พอตัดเสร็จก็โทรเรียกกุนซือท็อปออกมาเล่นเกมส์ ระหว่างเล่นก็บ่นไรไม่รู้ แต่ก็เล่นเก่งดี เล่นไปทั้งหมด 2 เกมส์ ชนะรวด ฮ่าๆ แล้วกูก็จ่ายตังจะกลับบ้าน ส่วนไอทอป ไม่จ่าย เดินออกจากร้านเฉยเลย ไม่เป็นไรไม่มีคนเห็น ท็อปมันบอกพรุ่งนี้ที่ร้านมีแข่งดอทเอมาดูด้วยน่ะ กูบอก เออ พอถึงบ้านก็ไปเที่ยวในเมืองกับครอบครัว ไอแย้ก็ไปด้วย ไม่มีไรหรอก แค่หาเรื่องหมดตัง พอกลับถึงบ้าน 3 ทุ่มก็หลับแล้ว เพราะเหนื่อยสัสๆ แต่ตอนนอนจำได้ลางๆว่ามีคนเอาโทรศัพท์มาแนบหู แต่พูดไรไม่รู้เรื่อง กุนอนดีกว่า
3 มกราคม 52 >> วันนี้ตื่นเช้ามาดูหนังใหม่ แทนสังค์ทอง ปัญญาอ่อนดี จนเกือบลืมไปว่ามีแข่งดอทเอ สักพักกุนซือโทรมา ถามว่าเมื่อไหร่พี่หนึ่งจะมาร้าน กูก็บอก "เออ กำลังจะไป" แล้วกูก็นั่งรถออกจากบ้านไป อีกสักพัก เวลาประมาณ 11:37 น. มันโทรมาอีกแล้ว
ทอป : พี่เมื่อไหร่จะมาร้าน
กู : กำลังไป จะแข่งแล้วเหรอ ไม่เป็นไร รอดูนัดชิงไรงี้ก็ได้
ทอป : นัดชิงไร ผมลงชื่อให้พี่แข่งอยู่ทีมเดียวกะผม มันจะแข่งแล้วเนี่ย
กู : ชิบหาย
ทอป : ผมบอกพี่แล้วน่ะเมื่อคืน พี่บอก อือๆๆ เอาน่าเตรียมตังค่าสมัครมาด้วย 50 บาท
กู : - -"
พอไปถึงที่ร้าน บรรยากาศเคร่งเครียดมาก จนในที่สุดกูก็แข่ง
เกมส์แรกกับเกมส์ที่สอง ชนะแบบมันส์มาก ไม่ขาดน่ะ สูสีดี บักเอ พี่ของบักเอ็มแม่งเล่นเก่งสาด (ริคิน่ะ) ก็อดไลค์ด้วย ตอนจบเกม กุนซือมาขอจับมือ อีกคนก็คือบักเอ็ม บักเอ็มมันจับมือแล้วพูดว่า "นี่ถ้าไม่ได้เอ็มน่ะ ทีมเราคงแพ้ย่อยยับแน่" ขากถุ้ย
มาถึงนัดชิง ช่วงแรกๆ ก็สูสีดีน่ะ หลังๆ ชักไม่ไหว แพ้ราบคาบ คำพูดจากปากเด็กเครื่องข้างๆ ลอยมากระทบหู เหมือนย้อนเวลากลับคืนไปได้ กานบอก "แม่งไม่ได้เล่นนาน เล่นไม่ออกอีกแล้ว" กุนซือท็อปบอก "นายกานเราผิดหวังกับนายอีกแล้วน่ะ นายพูดแบบนี้ทุกทีเลย" แล้วบักเอ็มก็นั่งร้องไห้อีกเช่นเคย " ฮือๆๆ T-T เสียดายเงินรางวัลอ่ะ ซื้อรองเท้าคู่ใหม่ได้เลยน่ะนั่น" จากนั้นก็เอาที่หุ้มส้นตีนนักมวยสีแดงๆ มาเช็ดชี้มูก แล้วก็ซับน้ำตา จากนั้นก็เอามาอม จนพี่เจ้าของร้านบอก ที่สองก็มีรางวัล มันจึงหยุดร้อง รางวัลที่พวกกูได้เป็นตุ๊กตาล้มลุก พี่เจ้าของร้านบอก มันสื่อความหมายดี การที่พี่แกให้ตุ๊กตาล้มลุกก็เพราะ เวลาเราล้ม ต้องรีบลุก จะได้รีบไปโรงพยาบาล แม่งมั่วสัส
ตอนกลางคืนกูไปเล่นวินนิ่งกับเพื่อนซย กับน้องมอสที่ ตชด. ซยมันอยู่ปี 3 เหมือนผมนี่แหละ เป็นเพื่อนกันตั้งแต่อนุบาล สนิทกันมากไม่เคยทะเลาะกันเลย แต่ก็มีบ้าง ตอนชั้นอนุบาล 2 ห้องคุณครูพรศรี วันนั้นอีแหม่มขี้แตกลงพื้น กูกะไอบอลนึกว่าเป็นดินน้ำมันเลยต่อยกัน เพื่อแย่งดินน้ำมัน ส่วนไอมอสเพิ่งมารู้จักเมื่อ 3 ปีก่อน เพราะมันเด็กเทพเเต่กำเนิด นานๆ มา กองร้อยที เลยเพิ่งรู้จัก เคยไปเดินเซ็นทรัลพระรามสองกันสามคนด้วยน่ะ(กู ซย มอส) เล่นวินนิ่งมันสัส ตะโกนลั่นบ้านเค้าเลย พอใกล้เที่ยงคืนกูก็รีบกลับบ้าน เดี๋ยวกระสือออกหากิน
 ภาพแกงค์บีบอย(พวกเกรียน)จากไฮไฟบักท็อป
4 มกราคม 52 >> วันนี้เป็นวันที่ไม่อยากให้มาถึง ต้องกลับ กทม.อีกแล้ว แม่งเซงชิบหาย อยู่บ้านนอกมีความสุขกว่ากันเยอะ หากมีคนถามว่าชอบบ้านนอกทำไมไม่เรียนบ้านนอกล่ะ กูก็คงไม่ขอตอบ ให้คนที่ถามมันคิดเอง ว่าทำไมสิ่งดีๆต้องอยู่ในกรุงเทพทั้งหมด คนบ้านเราขออย่างเดียว ขอแค่การศึกษาดีๆ แต่ยังไงก็ไม่มีโอกาศเท่าคนกรุงเทพ ในเมื่อมันไม่เท่าเทียมกัน คนเมืองก็ไม่มีสิทธิ์จะมาดูถูกคนชนบท กูว่าน่ะ 14:00 น. ถึงกรุงเทพ น้าฉายที่มาส่งกูใจดีมากๆ ไม่เอาค่ารถ แถมยังให้ขนมกูไปกินด้วย เห้อ.. ห้อง 314 ซอยประชาอุทิศ 43 กูรักมึง กูกลับมาหามึงแล้ว วิชาแรกที่ต้องเรียนวันจันทร์ น่าเบื่อแสรด....
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบ
ขอบคุณ ตชด.แกงค์
ขอบคุณ บีบอยแกงค์
ขอบคุณ เด็กโคกกลาง
ขอบคุณ รุ่นน้อง
ขอบคุณ ไอแย้ ที่พาไปตัดผมทุกวันแต่ไม่ได้ตัดสักที
ขอบคุณ ไอก้อง ไอท็อป ที่เพิ่งเล่นเกมกับกูจบไปเมื่อตะกี้นี้เอง
ขอบคุณทุกคน ที่ทำให้ชีวิตมีค่ากว่าเก่า
อยากไปกางเต๊นนอนอีกจัง
อยากแข่งดอทเออีก
อยากเห็นแผ่นหลังนางงาม
อยากเห็นกะเทยแต่งตัวสวยยืนเยี่ยวในห้องน้ำอีก
ไปละน่ะบายๆ อัพใหม่ครั้งหน้าคงอีกนาน รักน่ะจ๊วบๆ
เด็กวัด....
31 octobre ประกาศขอประกาศเรื่อง
เปลี่ยนหัวหน้าแคลน
เหตุอันเนื่องมาจาก ก่อนหน้านี้ Clan Pl2D มีหัวหน้าปกครอง คือ หม่อมเหยิน ซึ่งในสมัยแรก การปกครองนั้นเต็มไปด้วยความวุ่นวาย ลูกแคลนด่ากัน ทะเลาะกันในเกมส์ ทีมแพ้ก็โทษกัน แต่พอทีมชนะก็บอกว่าชนะเพราะตัว ขาดความสามัคคี หัวหน้าแคลนไม่เข้ามาทำหน้าที่ มัวเล่นเกมส์อื่น จนแคลนไม่มีหัวหน้า จึงต้องตั้งแคลนใหม่
แคลนใหม่มีชื่อว่า Clan P12D (ต่างกันชิบหาย สาด) หม่อมเหยินยังเป็นหัวหน้าเช่นเดิม การปกครองก็มิได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่นัก ลูกแคลนยังใช้ถ้อยคำรุนแรงอยู่ ชอบด่า ชอบ... ขาดความสุขแห่งการเล่นเกมส์ อีกทั้ง ตำแหน่งหัวหน้าแคลนเป็นตำแหน่งที่สูงส่ง แต่กลับถูกรุมโทรมบ่อยครั้ง จึงได้มีการปฏิวัติรัฐประหารเกิดขึ้น โดย ปังปอน
ในยุคของปังปอน เป็นการปกครองอย่างมีประสิทธิภาพ ลูกแคลนเริ่มใจเย็นขึ้น ความมันส์เริ่มบังเกิด "การที่เล่นเกมหวังเพียงเอาชนะ แต่ไม่นึกถึงใจผู้อื่น หวังจะด่าจะว่าผู้ที่พลาดพลั้งอย่างเดียว ต่อให้ชนะร้อยครั้งก็ก็เหมือนมิได้รับชัยชนะ" ปังปอนกล่าว และในยุคนี้มีการขยายแคลนให้ยิ่งใหญ่มากขึ้น โดยมีคนมาขอสมัครเป็นสมาชิกเพิ่ม ไม่ว่าจะเป็น ตุ๊ด เกย์ กระเทย ทอม 9ล9
ด้วยเหตุนี้เองข้าพเจ้าจึงได้ถามบุคคลกลุ่มนั้นว่า "เองเป็นตุ๊ดทำไมเล่นเกมส์" กลับได้คำตอบว่า "ตุ๊ดก็มีค..ย" ยิยิ [- -"] อันนี้ข้าพเจ้าเห็นว่ามันไม่เกี่ยว หากให้สันนิสฐาน คงเป็นเพราะหัวหน้าแคลนหน้าตาดี กลุ่มพวกนี้เลยตามมา หรือไม่ก็เป็นเพราะหัวหน้ามีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับกลุ่มพวกนี้มาก่อนแล้ว เพราะเห็นในเกมส์ หัวหน้าชอบพูดว่า Bz mun pa หรือ Hlong pai tui gun หะหรือ Yeddddd... อารายประมาณนั้น และอีกหลายๆ กรณี ไม่รู้คิดไรอยู่ แต่ถึงยังไง แคลนเราก็ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง ประชาชนอยู่อย่างสงบ หัวหน้าเป็นที่ยอมรับถึงแม้ตำแหน่งนั้นได้มาโดยมิชอบ แต่หัวหน้าก็ไม่เคยด่าใคร (มีแต่หัวเราะเยาะเย้ย อิอิ ไอสัส) ถึงแม้หัวหน้าจะมีแววเป็นเกย์ แต่ลูกแคลนก็ยอมรับกับการปกครองแบบสมานฉันท์ ทุกสิ่งกำลังดีขึ้นเรื่อยๆ แต่แล้วในที่สุด... ปังปอนสละราชบัลลังค์ ให้....กู
หลายคนงง ทำไมเป็นเช่นนั้น หรืออาจเป็นเพราะแรงริดพิศวาส แต่ในใจปังปอนมีกาหลงอยู่แล้ว หรือเป็นเพราะเบื่อกับมันแล้ว อันนี้กูก็ไม่รู้ คนที่รู้อยู่แก่ใจมีเพียงปังปอน กูเพียงแค่ทำหน้าที่ให้ดีที่สุด ไม่ให้พวกแม่งเครียดกับการเล่นมากไปก็พอแล้ว แพ้ชนะเรื่องของเกม แต่กูบอกตามตรง ไม่ชอบ ap เลยว่ะจบนานชิบ ชอบ em มากกว่า บางคนบอก ap เทพเล่น ส่วน em นูบเล่น กูไม่รู้แม่งใช้อัณฑะข้างไหนคิด บางคนเล่นแต่ em พอไปลอง ap โคดเก่ง บางคนเล่นแต่ ap พอมาเล่น em กากสัส อันนี้คงไม่เกี่ยว กูว่าคนเก่งจริงต้องเล่นดีทั้งสอง
แต่ขอนอกเรื่องหน่อยเหอะ ช่วงนี้เป็นห่าไรไม่รู้ มีแต่เรื่องซวยๆ เครียดๆ เข้ามาในชีวิต
เรื่องแรกก็ ลูกสาวถูกลอบทำร้าย เหตุเกิดที่บุรีรัมย์ ปกติ หนูมิกกี้ลูกสาวกูจะอยู่แต่ในบ้าน แต่เวลาขี้ มิกกี้ก็จะขี้ในสวนหน้าบ้าน วันหนึ่งมิกกี้ปวดขึ้ ระหว่างทำธุระอยู่ ก็มีเด็กห่าเวรตะไล ปั่นจักรยานมา บอก เห้ยๆ มึงดู หมาป่าๆๆ(หมาป่าบ้านพ่อ) พวกแม่งก็ระดมยิงหนังติ๊กใส่ลูกสาวกู โดนขาลูกสาวกูร้องเอ๋งๆ เวรเอ้ย ตอนนี้บวมแล้วก็เป็นแผลอักเสบด้วย รักมากนะตัวนี้
ต่อมา ก็เรื่องเปิดเทอม กูอยากปิดนานๆ กูเครียด กูไม่อยากเปิดเทอม แค่นี้จบ
เรื่องต่อมา โดนแย่งเพื่อน สืบเนื่องมาจากกูมีเรื่องกับคนๆนึง ถึงกับไม่พูดด้วย(ครั้งแรกในชีวิต) อันนี้เรื่องจริง ก่อนนี้ไม่เคยมีกะใครมาก่อน เพิ่งมามีกะไออ้วนแคมรี่นี่แหละ แม่งมาตีสนิทกะเพื่อนกู ซึ่งก่อนนี้ไม่เคย วันก่อนกูเดินคุยกะไออู๊ดอยู่ดีๆ กอดคอเพื่อนกูไปคุยเฉยเลย เพื่อนกูก็ไปคุยด้วยอย่างหนิดหนม ช่างแม่ง อยากได้ก็เอาไป
เรื่องล่าสุด วันนี้นี่เอง ต่อคิวส่ง paper อาจารย์ แม่งโดนแซง ต่อโคดนานอ่ะ เรียนเส็ด นัดไอบอยไอกอฟ ไปบริจาคเลือด เส็ดแล้วไปดูหนัง ไปถึงสภากาชาด กำลังกรอกใบอยู่ เดกโนดโทรมา บอกให้เรียนสี่ครึ่ง สาด ตอนนี้ สามครึ่งโวยวายเลย (แต่ไม่ได้โกรดมันน่ะ ส่าโทรมา) เซงตรงทำไมกรูเพิ่งรู้ ก็นั่งแท็กซี่กลับ รถติดชิบ ติดบนถนน 1.30 ชม. แท็กซี่แม่งนั่งพับนก มาถึง ม. หมดเป็นร้อย รีบวิ่งขึ้นห้อง จารย์บอกเลิกพอดี ควย!!! เหนื่อยก็เหนื่อย แถมยังโดนแซวว่าไม่เข้าจารย์ไม่ให้เรียน ห่า แซวไม่ดูหน้ากูเล้ย
จริงๆ ก็มีหลายเรื่อง แต่หลักเด่นประเด็นใหญ่ที่ทำให้เซ็งก็มี
หมาเป็นแผล เปิดเทอม ไออ้วนแคมลี่ อดดูหนังกะไอบอย
สังเกตุได้ว่าที่เน้นสีก็จะมี
ห า น ล (ไม้โท) ว แ ค ห นั
หากเรียงใหม่จะได้ว่า
หัวหน้าแคลน
ทำให้เชื่อได้ว่า เรื่องเครียดๆที่เข้ามา เกิดจากการที่กูได้ตำแหน่งอันยิ่งใหญ่นี้ (แม่งมั่วชิบหาย)
แต่หากจะมองอีกมุมนึ่ง จะได้ว่า
หมาเป็นแผล เปิดเทอม ไออ้วนแคมลี่ อดดูหนังกะไอบอย
ที่เน้นก็จะมี
เ ป็ น แ ป ท ไ อ แ น ะ
เรียงใหม่ได้ว่า
ไอแปะเป็นแทน
55+ มั่วสัส เอาเป็นว่ากูไม่อยากเป็นแล้ว จะเป็นพีองพีอ่อนห่าไรก็ช่างมัน ขอให้หัวหน้าแคลนคนใหม่ไม่ด่าเพื่อนในทีมก็พอ น่ะหัวหน้าแชมป์ กูขออยู่แบบเกรียนๆ เหมือนเดิม เล่นเอามัน เล่นเอาฮา แพ้ไม่เป็นไร ขอมันส์ไว้ก่อน ตอนนี้มีคนขอแอดเมลล์ ขอแอดชื่อ r-suji หลังจากได้เล่นกับกู มันไม่ได้ชอบกูที่กูเก่ง เพราะกูไม่เก่งกูรู้ตัว แต่พวกมันบอกกูฮาดี มันชอบ ขอเป็นเพื่อนแล้วกัน เล่นเกมส์ เล่นสนุก ไม่เครียด ได้เพื่อนใหม่ นี่แหละ เกมในความหมายของกู
...................................................................
12 janvier ปีใหม่ สิ่งใหม่ๆ กับเรื่องราวเก่าๆ
ก่อนอื่นต้องขอโทษมึงอย่างแรงเลยอู๊ด อุตส่าชวนกูเล่นดอท อุตส่ารอกู พอกูเข้าเกมกูก็รีบเล่นกับเพื่อนคนอื่น ลืมมึงไปเลย ขอโทษๆๆๆ หายโกดกูเร็วๆ มีคนเคยพูดว่า เรื่องราวบนเส้นทางแห่งสายชีวิต เปรียบดังบทละครที่ถูกถ่ายทอดมาจากความรู้สึกภายในจิตใจ ในความคิดของผม มันกลับต่างกันสิ้นเชิง ในบทละคร เราสามารถกำกับได้ว่า เรื่องราวจะเป็นเช่นไร และจะจบแบบไหน แต่ในชีวิตชองคนเรา เราไม่สามารถที่จะเลือกเกิดได้ อนาคตภายภาคหน้าจะเป็นเช่นไรก็ไม่รู้ แต่สิ่งที่แน่นอนที่สุด ไม่ว่าชีวิตคนเราจะพบกับสิ่งดีๆ หรือเลวร้าย ประสบการณ์ในชีวิตที่ผ่านมาล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่น่าจดจำ
บล็อกนี้น่ะครับ ผมจะเขียนถึงประสบการณ์ในช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา อยากให้คนที่เข้ามาได้อ่าน อย่างน้อย..ผมเชื่อน่ะครับว่ามันอาจให้ข้อคิดอ่ะไรบางอย่างกับคุณบ้าง ถึงแม้มันจะไม่น่าสนใจเหมือนกับประวัตินักร้องดงบังชินกิก็ตาม
27 ธันวาคม 50 >> วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบมิดเทอม หลายคนไปฉลองกัน แต่สำหรับกู สิ่งที่มารุมเร้าอยู่ในหัวตอนนี้คือ กูอยากกลับบ้านนนนนนนนนนนนนนนนนนนน - -" ที่ๆ กูเกิดและเติบโตมา กูจะไม่มีวันลืม ToT วันนี้รถเยอะ คนอีสานแห่กันกลับบ้าน -*-
28 ธค. >> ตอนนี้อยู่ประโคนชัยแล้ว ตื่นสายอีก เซง เครียด ไม่มีไรทำ ไปร้านเกม - -" เล่นกับแก๊งค์ รวมพลคน noob นำทีมโดย ไอ้บูม 55+ กูชอบที่สุดตอนมันเล่น ไนท์สตรองเกอร์ ไม่ฟาม ไม่ทำเหี้ยไรเลย เลเวล 14 แม่งไล่คิลเลเวล 20 บ้าจัด คิลแบบหยุดไม่อยู่ คิลแบบก็อดไลค์ *0* มันโคดๆ (คนไม่เล่นเกมอ่านไม่รู้เรื่องก็ขอโทษด้วย) ที่จริงแล้ว เด็กพวกนี้กำลังเรียน ม.3 กูรู้จักกับพวกมันมาตั้งแต่มันเรียน ม.1 ส่วนใหญ่มาจากการเข้าค่ายผู้นำ ชุมนุมศิลปะ แล้วก็บวชสามเณรภาคฤดูร้อน สิ่งที่เติบโตมาพร้อมกับพวกมัน คงเป็นสิ่งที่ผู้ใหญ่หลายคนไม่อยากยอมรับ หลายคน.... กินเหล้า สูบบุหรี่ บ้าเกม เรียนก็รั้งท้ายของห้อง อย่างไอเท่ ไอทัด ฉายาแฝดนรก เรียกกูไปดู "พี่หนึ่ง ผมระเบิดหูมา(เจาะหู) เท่ป่าว" "โอเค เท่ๆ" ก็ทำไปแล้วนิ ยังไงก็ต้องให้กำลังใจมันหน่อย ถ้ามีคนมาบอกกูว่า ไอเด็กพวกนี้เป็นเด็กไม่ดี กูไม่เถียง แต่ถ้าบอกว่า พวกมันเป็นเด็กเลว กูเถียงขาดใจ คุณลองคิดดู ไอ่พวกนักการเมือง คนใหญ่คนโตในบ้านเมืองเรา มันด่ากันออกทีวี มันใส่ร้ายป้ายสีกัน คุณยังไปไหว้มัน เงินเดือนที่พวกมันได้รับเป็นแสนๆ มาจากภาษีของคุณ ของพ่อแม่คุณ แต่บางวันน้ำประปาบ้านคุณยังไม่ไหล คุณก็ยังบอกรัก ชอบพวกมัน พรรคของมัน รถญี่ปุ่นแม่งขับไม่เป็นหรอกไอเหี้ยพวกนี้ เป็นแต่เบนซ์ บีเอ็ม หรือไม่ก็เฟอรารี่ - -" ชาวบ้านตาดำๆ ลำบากจะตายห่า.... เวลาพวกนี้มันโกงน่ะ มันไม่ได้โกง ร้อยสองร้อยเหมือนพนักงานเซเว่น โกงทีแม่ง ไอห่าเอ้ยย....... เอาเงินไปสร้างวัดไม่ดีกว่าเหรอ ถ้ามีลูกน่ะ อย่าให้ไปเกี่ยวข้องกับการเมือง การเมืองมันก็เหมือนหลุมที่มีแต่งู จะมีสักกี่ตัวล่ะที่มันไม่มีพิษ นักการเมืองส่วนใหญ่มันก็งูพิษในคราบนักบุญทั้งนั้นแหละ ผิดกะไอเดกพวกนั้น ไอเดกที่พวกคุณเรียกว่าเด็กเลวๆ ทั้งที่พวกมันไม่เคยทำความเดือดร้อนให้ใคร มันทำตัวของมันเอง ถ้าให้ผมยกมือไหว้น่ะ ผมเลือกไหว้ไอเด็กพวกนั้นแทนที่จะไหว้นักการเมือง อย่างน้อยมันก็รักเพื่อน!! ไม่เหมือนไอพวกหน้าเงินใสสูทรทั้งหลายที่ขายได้แม้กระทั่งเพื่อนของมันเอง!!!!
30 ธค. >> โอ้ววว.... วันนี้วันดี มีงานแต่ง ที่สำคัญ มีเหล้า 55+ ไม่ได้รับประทานโคดนาน - -" แต่กะลังเครียดว่ะ ตังหมด แล้วคืนนี้งานข้าวมะลิหอมที่เทศบาล กูจาเที่ยวไงว่ะ -*- นั่งคิด อยู่ดีๆ ก็มีคนมาลากกูไปบอกให้เปนเพื่อนเจ้าบ่าว เยดดด... บุญหล่นทัพ 55+ ได้ 500 ก็ยังดีว่ะ -*- อีกอย่าง คนที่กำลังจะแต่งเค้าก็มาติดต่อล่วงหน้า แบบนี้งานไม่ขาด 55+ งานแต่งบ้านกูน่ะเปนงานเรียบๆ บ้านๆ ไม่มีไรมากมาย เป็นประเพณีที่สืบทอดกันมายาวนาน เรียกได้ว่าแต่งแบบพื้นบ้านนั้นแหละ เปนกูก็คงแต่งแบบนี้ o_O" มั่นคงดี ไม่เหมือนไอพวกไฮโซมันแต่ง ตัดเค้กเจ็ดชั้น โรงแรม 5 ดาว แต่งชุดราตรีงามๆ มาแข่งกัน มีวงดนตรีชั้นยอด สินสอด ร้อยล้าน ต่อมาอีก 5 เดือนก็เลิกรา ว่ะ 55+ อยากจะหัวเราะดังๆ เป็นภาษาเขมร เอามาทำห่าไรว่ะ เค้กเจ็ดชั้น ลาบเป็ดก็พอแล้วม้าง..
พองานเลิกก็เที่ยงแล้ว เซง เครียด ไม่มีไรทำ ไปร้านเกมอีก - -" วันนี้ เล่นกะเทพ อยากจะบอกว่าแต่ละคนเทพจิง เล่าเปนคนๆ เลยล่ะกัน
l3uzu(กาน) เทพสายสเตร็ง โหดมากมาย เฉพาะสเตร็งน่ะ 55+ คนนี้เป็นพี่ชายแท้ๆเณรโมก ที่กูเขียนในบล็อก"กาลครั้งหนึ่งกูเป็นเด็กวัด"ใครยังไม่อ่านไปอ่านดู ซึ้งๆ ตอนสุดท้ายจะเห็นรูปกานนั่งทำหน้าเอ๋อ 55+ แม่ให้บวชไม่บวช นั่งร้องไห้เลยให้น้องบวชแทน - -"
Mamaha(เพชร) ตอนกูเรียนอยู่ ม.6 แข่งปิงปองคู่กะเหี้ยอาม สาด กูเล่งไม่เก่ง ก็ไม่มีใครลงนี่หว่า เหี้ยอามก็เล่งมะค่อยเปน มีลูกนึง มันท็อปสปิน ไอห่าท็อปไม่ขึ้น ติดไข่กู โคดฮา แต่ก็ชนะ เสือกได้เข้ารอบชิง ฟลุกชิบหาย แต่ก็เกิดปัญหาตรงที่ รอบชิงตรงกับไออามแข่งบาส แสด..ไม่มีคู่ อยู่ดีๆก็มีอัศวินขี่ม้าฟันเหยินวิ่งตรงมา "พี่หนึ่งๆ เดี๋ยวเพชรมาเป็นคู่ให้" เยดดเปด พ่อกระรอกน้อยกลอยใจของแม่เห็นหมีนี่เอง แต่คู่ที่กูต้องเจอ โป๊งเหน่ง ไอมนุษย์หัวโตมันเป็นแชมป์จังหวัดว่ะ -*- เคียดหลาย แพ้ไปตามระเบียบ ได้เหรียญเงิน ที่จิงในเกมก็สูสีน่ะ แต่ถ้าตอนนั้นเพชรไม่ตด มีสิทชนะเหมือนกัน - -"
l3ubble_B(หนึ่ง) ห่า.. ชื่อโหลว่ะ 55+ ชื่อโหลไม่พอหุ่นยังเหมือนสปิริทเบรคเกอร์อีก เวรรร ตอนเด็กๆ น้องกูบอก "หนึ่ง พาไปหาหนึ่งหน่อย" -*- กูก็พาไป ตอนนั้นน้องกูขับมอไซยังไม่แข็ง พอไปถึงบ้านบักหนึ่ง กูนึกว่าไร สาดดด ไปเอาเกมปิกาจูมาลงคอมที่บ้าน พอได้เกมมากูก็รีบออกรถ มีธุระนี่หว่า บัก 1 ก็วิ่งตาม "เห้ย!! ยังไม่ได้บอกวิธีลงเลย!!" กูก็ไม่หยุด ขับเรื่อยๆ มันก็วิ่งตาม "ต้องอย่างนั้นอย่างนี้ ...ต่อด้วยไอนั้นไอนี้" น้องกูก็พยักหน้า "อือ ๆ" กูก็ขับไปเรื่อยๆ ไม่สน มันก็ยังวิ่งตามไปบอกสูตรลัด สูตรเลิด ห่าไรไม่รู้ (สำหรับคนเล่นเกม : ความรู้สึกกูตอนนั้นเหมือนกำลังโดนสปิริทเบรคเกอร์ล็อกอยู่) จนในที่สุดก็มาถึงบ้านกู กูจอดรถ เอาขาตั้งวางลง มันก็เดินมาตบไหล่น้องกู ปั้กๆ!! แล้วพูดว่า "แค่นี้ก็เล่นได้แล้ว" - -" พอกูเดินเข้าไปในบ้าน ก็ได้ยินเสียงมันตะโกนขึ้น "แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ!!!! เก้ากับบ้านม่ายเปนนน ง่า แง้ๆๆๆๆๆๆๆ ToT" อายห่า แล้วจะวิ่งตามมาทำเหี้ยไร เสียเวลากูส่งกลับบ้านอีกเวรรร - -"
คนสุดท้าย -yasaki-(ท็อป) คนนี้ขอบอกว่าเทพจิง ตั้งแต่เล่นด้วยกันมายังไม่เคยแพ้ใคร สุดตีนครับพี่น้อง ถ้าหากว่าคุณผู้อ่านที่เคารพเข้าบีเนท แล้วพบว่าในทีมนั้นมี -yasaki- และ r-suji อยู่ด้วยกันน่ะครับ ขอเตือนว่าถ้าไม่โปรพอ ขอให้ไปไกลๆ ตีนส์ ก่อนจะโดนคิลเลือดพุ่ง!! ใครที่บ้านอยู่ประโคนชัยน่ะครับ อยากจะดูว่าเทพเค้าเล่นกันยังไง ว่างๆ ก็ไปที่ร้านต้นว่านน่ะครับ ไปดูยาซากิเล่น มันจะนั่งบ่นพึมพำๆ คนเดียว คล้ายกับคนเป็นโรคจิตอ่ะครับ แต่จิงๆ แล้ว มันคือภาษาที่เทพเค้าใช้สื่อสารกัน ภาษาที่มนุษย์เดินดินไม่อาจรู้ กูก็ไม่รู้ มีแต่ไอจู๋หน้าเซเว่นอ่ะแหละที่พอจะรู้ อยากรู้ว่าแปลว่าอ่ะไรก็ไปถามไอจู๋มัน (หมายเหตุ;สำหรับคนที่ไม่ได้อยู่ประโคนชัย ไอจุ๋เป็นชื่อคน ไม่ได้ทะลึ่ง) - -" อันที่จิง กูกะบักท็อปก็เพิ่งมารู้จักกันเมื่อไม่นานมานี้ แต่ก่อนก็เคยเหนอ่ะ แต่ไม่ค่อยคุยกัน อาจมีบ้าง .....ตอนนั้น หลังเลิกเรียนพิเศษ เย็นมากแล้ว กูปวดเยี่ยวเลยไปเยี่ยวที่ห้องน้ำข้างอาคาร 1 ระหว่างที่เยี่ยวก็มีเสียงหอบ!! ก็เลยถามว่า "ใครครับ" เสียงนั้นก็ตอบ "ท็อปครับ!! เอ้ยย มะใช่ ม่ายมีใคร" "อ่าว.. ไม่มีใครแล้วจะตอบได้ไงครับ-*-" แล้วกูก็ถามต่อ "เล่นว่าวหรอ" น้องเค้าก็ตอบ "อื้มๆ -*- มะช่ายๆ ท็อปกำลังหัดทำหกกบ ท็อปจะเต้นบีบอย" เหอะๆ คิดได้เนอะ ทำหกกบหลังห้องน้ำข้างคาร 1 อย่างน้อย มันก็ทำตัวมีประโยชน์มากกว่า ไอพวกเลิกเรียนแล้วพากันไปเดินสยาม
และจากวันนั้นถึงวันนี้ ดูเอาเอง http://www.hi5.com/friend/video/displayViewVideo.do?videoId=6861145&ownerId=171387136 มันก็มีทั้ง 4 เทพนั่นแหละที่เต้นอ่ะ
จริงๆ แล้ว เรื่องที่เขียนมีอยู่มากมาย มีทั้งที่ได้เจอเพื่อน ที่ได้ไปถ่ายรูปกับครอบครัว ได้กลับวัดจำปา 9ล9 แต่หากจะเขียนมากไปกลัวว่าจะไม่มีใครอยากอ่าน บล็อกนี้ผมขอจบแค่นี้น่ะครับ กลับมาอีกครั้งบล็อกหน้า ผมจะด่านายกรัฐมนตรีให้ฟัง o_O" ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบ ขอบคุณเสปซไลฟดอทคอมที่มีพื้นที่ให้ผม ขอบคุณพระเจ้าที่เอื้อเฟื้อสมอง และสุดท้าย ขอบคุณประสบการณ์ดีๆ ในชีวิต ที่ผ่านมาแล้วไม่ผ่านไป ยังคงอยู่ในความทรงจำของกูตลอดไป.....
 4 novembre อยากให้อ่าน
บทความนี้เขียนขึ้นโดย จอร์จ คอลลิน ซึ่งเป็นดาราตลกที่โด่งดัง จงใช้เวลากับครอบครัว เพื่อนฝูงคนที่รักให้มากขึ้น……. กินอาหารให้อร่อย ไปเที่ยวในที่ที่อยากจะไป ชีวิตคือโซ่ห่วงของนาทีแห่งความสุขไม่ใช่เพียงแค่การอยู่ให้รอด เอาแก้วเจียระไนที่มีอยู่มาใช้เสีย น้ำหอมดี ๆ ที่ชอบ จงหยิบมาใช้เมื่ออยากจะใช้ เอาคำพูดที่ว่า…….สักวันหนึ่ง……..ออกไปเสียจากพจนานุกรม บอกคนที่เรารักทุกคนว่าเรารักพวกเขาเหล่านั้นแค่ไหน อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง ที่จะทำอะไรก็ตามที่ทำให้เรามีความสุขเพิ่มขึ้น ทุกวัน ทุกชั่วโมง ทุกนาที มีความหมาย เราไม่รู้เลยว่าเมื่อไรมันจะสิ้นสุดลง …..และเวลานี้…..
จงอย่าลืมคิดว่า….สักวันหนึ่ง…..วันนั้น คุณอาจไม่มีโอกาสมานั่งตรงนี้เพื่อทำอย่างที่คุณต้องการอีกก็ได้ ขอบคุณภาพสวยๆ จาก ... http://silpady.spaces.live.com/default.aspx 7 juillet เพื่อน เพื่อน เพื่อน
บล็อกนี้เป็นบล็อกแรกที่อัพหลังจากเปิดเทอมมา เห้ย!..พูดไม่ถูกว่ะ ต้องบอกว่าเป็นบล็อกแรกที่อัพหลังจากจากบ้านนอกคอกนากลิ่นโคลนสาบควายอันเป็นที่รักของกูมา เพื่อนเก่าๆ ยังเหมือนเดิม.. น้องมาใหม่น่าร๊ากกกกกกกกกก.. สุขสันต์วันเกิดน่ะเล็กเล่ เมื่อวานไปพันทิพกะเพื่อน โคตรบังเอิญ เจอพระจารย์แดนเฉยเลย กูเลยพาเพื่อนมาแนะนำให้พระจารย์ ท่านก็บอกว่า ไออู๊ดหน้าเหมือนผู้หญิง โหยยย..ท่านก็ว่าไป เหมือนทอมต่างหาก 55+ แต่ปัญหาอยู่ที่ว่า เวลาพระ เวลาเจ้า เดินผ่านไอพวกขายหนังโป้ ทำไมมันไม่ยอมเก็บว่ะ ท่านจะรู้มั้ยว่าพวกมึงขายแถวนี้ สัด นรกกินกบาล ช่วงเย็นๆ เพื่อนกูก็กลับหมด แต่กูได้กลับจิงๆ ก็ 3 ทุ่ม ช่วยพระจารย์ถือสื่อที่ใช้อบรมเด็กหรือสามเณรไรพวกนี้ ได้ค่ารถ 200 อิๆ กูนั่งเมย์สาย 21 หน้าพารากอน ป้ายทะเบียน124873 กรุงเทพมหานคร (เขียนไว้เผื่อมีคนเล่นหวย) นั่งไปได้ 70 กิโลแล้วมั้ง กะเป๋ารถเพิ่งมาเก็บตัง สัดเอ้ย ทำงานไงมันว่ะ พูดก็ไม่มีหางเสียง หน้าก็ขาววอกยังกะลิง ปากแม่งก็แดงแจ๊ด มึงจะมาเป็นกะเป๋าหรือมาขายจิ๋ม - -" ไอคนขับหน้าแม่งก็เหมือนวัวป่วย พอขับไปเกือบจะถึงวงเวียนใหญ่ รถเสือกดับ เวรรร จะบ้าตาย...
ก็มีคุณลุงคนหนึ่งบ่นขึ้น "แบบนี้ใช้ไม่ได้ รถใหม่ๆแท้ๆ" แล้วแกก็เดินลงรถไป คนขับก็พูดขึ้น "อ่าว ก็รถมันเสียนี่ว่ะ จะให้ทำไง รถน่ะไม่ใช่ม้า แดกยาเสร็จจะวิ่งต่อได้" ไอฟายเอ๋ย พวกกูจ่ายตังมึงน่ะ แล้วยังไม่ถึงบ้าน ดูมันพูด กูก็รู้ว่าไม่ใช่ม้า ลุงแกแก่แล้ว ยังเสือกไปเห่าใส่แกอีก แกก็บ่นตามประสาคนแก่นี่แหละ ไอนี่มันปากดีเหมือนไอพวกขายกีตาร์หลังกระทรวงจิง กูเลยลงรถ 15 นาทีต่อมารถซ่อมเสร็จ คนก็วิ่งขึ้นรถ 2 คนสุดท้าย ก็คือลุงและก็มีเพื่อนอีกคน ลุงก็บ่นว่า 4 ทุ่มแล้วรถยังติดอยู่เลย เพื่อนแกก็บอก "โหย ยิ่งสนามหลวง ยิ่งไปกันใหญ่"กำ เข้าเรื่องสนามหลวง คงยาวว่ะ แล้วเสียงชายสูงอายุสองคนก็ดังลั่นรถเมย์สาย 21 มีข้อความประมาณว่า "ต้องยิงกระบานไอ ว. เรื่องมันจะได้จบๆ กูเบื่อจิงๆ ไอพวกม็อบเนี่ย มันเคยไปหาเสียงที่บุรีรัมย์แล้วเจือกพูดมากจน ติดคุก 5 ปี แต่ป๋าเปรมช่วย เหลือแค่ 2 ปี ออกมาเสือกทำบ้านเมืองปั่นป่วน สมัยป๋าเปรมเป็นนายก ก็ให้มันอยู่มหาดไทย ยังเสือกหักหลังป๋าได้ ไอเหี้ย ว.เนี่ย เพราะไอ ทษ. แม่ง โดนปฏิวัติแล้วก็จบๆ ไปดิ ยังจะเอา หมื่นห้าพันล้านมาปลุกระดมให้คนไทยแตกแยก ดูหน้ามันก็รู้ว่าไม่ใช่คนไทย หน้ามันสี่เหลี่ยม มันเป็นแม้ว" แหะๆ กูไม่กล้าพูดต่อ จิงๆ โคดยาว ถ้าอัพหมดเด๋วจะเหมือนบล็อกที่แล้ว ไม่ค่อยมีคนอ่าน มีไรจาพูดให้ฟัง แต่ก่อนอื่น อ่านนิทานนี้ก่อนน่ะ
หึๆ อย่าคิดมาก เป็นแค่นิทานว่ะ วันนี้กูมีไรจะบอก....เพื่อน .....โลกกลมๆ ใบนี้ ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ ของฟรีไม่เคยมี ของดีไม่เคยถูก มึงว่าจริงไหม . . .? คนเราต้องเดินหน้า เวลายังเดินหน้าเลย ไม่ต้องสนใจว่า. . .แมวจะสีขาวหรือดำ ขอให้จับหนูได้ก็พอ ในโลกกลม ๆ ใบนี้ไม่มีคำว่าแน่นอน คนเราเมื่อม้าตาย ก็ต้องลงเดิน ท้อแท้ได้ แต่อย่าท้อถอย อิจฉาได้ แต่อย่าริษยา เหตุผลของคน ๆ หนึ่ง อาจไม่ใช่ของอีกคนหนึ่ง ถ้าไม่ลองก้าว จะไม่มีวันรู้ได้เลยว่า ข้างหน้าเป็นอย่างไร หนทางอันยาวไกลนับหมื่นลี้ ต้องเริ่มต้นด้วยก้าวแรกก่อนเสมอ อย่ายอมแพ้ ถ้ายังไม่ได้พยายามอย่างเต็มที่ จงใช้สติ อย่าใช้อารมณ์ เบื้องหลังความเข้มแข็ง สมควรมีความอ่อนโยน ไม่มีคำว่า บังเอิญในเรื่องของความรัก มีแต่คำว่าตั้งใจ ยินดีกับสิ่งที่ได้มา และยอมรับกับสิ่งที่เสียไป หลังพายุผ่านไป ฟ้าย่อมสดใส หลังผ่านปัญหาจะรู้ว่า ปัญหานั้นเล็กนิดเดียว ไม่เป็นขุนนางน่ะได้ แต่ไม่เป็นคนไม่ได้ มีแต่วันนี้ที่มีค่า ไม่มีวันหน้า วันหลัง เมื่อวานก็สายเกินแก้ พรุ่งนี้ก็สายเกินไป อย่าหวังว่า . .
จะได้รับความรักจากคนที่มึงรัก เพราะคนที่มึงรัก ไม่ได้รักมึงหมดทุกคน เพื่อนทั่วไป . . . ไม่เห็นมึงร้องไห้ เพื่อนแท้ . . มีหัวไหล่ไว้คอยซับน้ำตาให้ เพื่อนทั่วไป . . . ถือขวดไวน์ติดมือมางานปาร์ตี้ของมึง เพื่อนแท้ . . . จะมาแต่หัววันเพื่อช่วยเตรียมงาน เพื่อนทั่วไป . . . คาดหวังให้มึงอยู่เคียงข้างมันเสมอ เพื่อนแท้ . . . คาดหวังที่จะอยู่เคียงข้างมึงตลอดไป เพื่อนทั่วไป . . . อ่านแล้วทิ้งไป เพื่อนแท้ . . . อ่านแล้วคอมเม้นให้กู
15/07/2007 >> กรำ ขอต่ออีกนิด พอดีมีคนเม้นให้ว่า "ไม่ยอมอ่ะ วันนั้นแกก้อเจอเราตอนกลับมาไม่ยอมเขียน งอน เชอะ" ขอต่ออีกนิดน่ะ ..... หลังจากกรูลงจากเมย์นรกแล้ว ก็ได้พบป๋าย นั่งกินข้าวกับปังคุง จบ....หายงอนยัง ฮิๆ
30 mai ครู..แรงบันดาลใจท่านคือผู้เสริมสร้างทางชีวิต เพื่อลูกศิษย์มากมายหลากหลายรุ่น
ท่านพากเพียรมีมานะและพระคุณ จิตการุณต่อทุกคนมิจนใจ
" ขอขอบคุณครู ที่ช่วยกันทำให้ประเทศไทยดีขึ้น สร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา"
สวัสดีครับ ดีใจที่คุณเข้ามาอ่านบล็อกนี้ ถึงตัวหนังสือที่เพิ่งผ่านสายตาคุณไป มันจะไม่น่าสนใจเท่ากับประวัติดาราเกาหลีญี่ปุ่นก็ตาม แต่ก็อุตส่าเข้ามาอ่าน เป็นโชคดีของคุณแล้วล่ะคับ เพราะวันนี้ผมมีอารมณ์เขียน ไม่เหมือนวันก่อนๆ นานๆ จะมีความรู้สึกแบบนี้ซะที บล็อกนี้คงยาวน่าดู
วันนี้มาอัพให้หายคิดถึง ไม่รู้จะมีใครคิดถึงผมบ้างป่าว คงคิดอยู่อย่างเดียวล่ะมั้ง เมื่อไหร่ลิเวอร์พูลจะแพ้มิลาน หัวใจดวงน้อยๆ ของไอหนึ่งจะได้บอบช้ำ และก็มีคนตอกย้ำเหมือนที่ผ่านมา (T-T) - -"
ก่อนที่ผมจะได้บอกเล่าเรื่องราวของรอยเท้า ที่เดินผ่านมาบนเส้นทางชีวิต เส้นทางที่ผมไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางในภายภาคหน้ามันคืออะไร ขอตอบคำถามแปบ กูถือว่ากูตอบหมดแล้วทุกข้อ แล้วก็ไม่ต้องมาถามอีก แม่งถามประชดอยู่ได้
ถาม-ได้ดูยูฟ่านัดชิงป่าวคับ
ตอบ-ดูสิครับ ก็2ทีมสโมสรที่ดีที่สุดในโลกขณะนี้เจอกันทั้งที พลาดได้ไง
ถาม-ผลเป็นไงมั่งครับ
ตอบ-ลิเวอร์พูลชนะใจคนดูครับ
ถาม-แล้วทำไมถึงแพ้ครับ
ตอบ-ก็..พอดี แอนฟิลไม่มีที่เก็บถ้วยแล้วอ่ะคับ มันเยอะมาก เลยแก้ปัญหาโดยวิธีนี้ก่อน >.^
ถาม-หงส์แพ้ผิดหวังป่าวคับ
ตอบ-ไม่คับ กีฬามีแพ้มีชนะ ไม่เหมือนบางทีม ตกรอบก่อนชาวบ้าน น่าผิดหวังมากกว่า
ถาม-พูดอะไรที่ออกมาจากใจจริงหน่อยคับ
ตอบ-ร๊าก.ก.ก.. ลิเวอร์พูลเสมอ
ถาม-ทำไมลิเวอร์พูลอ่อนจังคับ(คำถามยอดฮิต)
ตอบ-อ่าว..ก็..ลืมดูหนังโป้ก่อนลงสนามมั้ง ถามโง่ๆ
ถาม-แล้วทำไมถึงชอบลิเวอร์พูลครับ
ตอบ-ถามโง่ๆ อีกแล้วครับ คำตอบก็คงเหมือนที่เอ็งชอบทีมอ่อนๆ ของเอ็งนั่นแหละครับ
ถาม-สุดท้าย ต่อยกันมั้ยครับ!
ตอบ-ได้ครับ จัดให้ กูแม่งเกลียดจริงไอพวกปากดี พูดออกมาได้ตกรอบดีกว่าแพ้นัดชิง ปากกับใจไม่ตรงกัน แอบไปนอนร้องไห้ก็บอกมาเหอะ เลิกพูดเรื่องบอลดีกว่าว่ะ เดี๋ยวจะถูกหาว่าไร้สาระ คำที่กูได้ยินบ่อยๆ น่ะ "ไอพวกนักฟุตบอลแม่งเป็นญาติเมิงเหรอ เตะเข้าทีโดดเหมือนถูกหวยรางวัลที่ 1 ไอพวกบ้าบอล!" +.+ เวร..น้ำลายเต็มหน้าเลยกู
 ตอนนี้ผมยังไม่อยากเถียงให้มันมากความ แต่มีเรื่องจะเหล้าให้ฟัง อิๆ ต้องเป็น เล่าให้ฟัง > เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมากูไปจตุจักรไปซื้อปลากัด กูก็นั่งBTSจากอ่อนนุชไปหมอชิต ช่วงที่ผ่านพารากอน กูก็เห็นงานไรสักอย่างเกี่ยวกับเรน ก็ไม่ได้ติดใจอะไร นึกว่าประกวดเต้นมั้ง คนไม่ค่อยเยอะ พอกูได้ปลากูก็กลับBTSทางเดิม ถึงตอนนี้ คนแม่ง เต็มลานพารากอน กูมองไปที่เวที ไอห่า เรนมาเมืองไทยตอนไหนว่ะ เออลืมไป กูไม่ค่อยได้ดูทีวี วันต่อมา กูดูข่าวบันเทิง นักข่าวก็ไปสัมภาษณ์แฟนคลับที่มาเมื่อวาน ว่ารู้สึกไง -*เรนน่ารักมากเลยเค่ะ ชอบเรนเม๊กๆ*-.-*ดีจัยมากเรยเค่ะ ติดตามผลงานเรนตลอดเรย*-.-*อิคนสุดท้าย -ร้ากเรนที่สุดในโลกเล้ย-*- อ่าว.. รักเรนที่สุดในโลก.. แล้วพ่อแม่มึงล่ะ! ที่หยิบยกตัวอย่างมาให้ได้ดูกัน ก็แค่อยากให้รู้ว่าความชอบและความคิดของคนมันต่างกัน เพียงแต่ว่าคนส่วนใหญ่ไม่ค่อยรับฟังความคิดเห็นของคนอื่นก็แค่นั้น ไม่มีใครผิดใครถูกหรอก ผมชอบดูบอลมันก็เรื่องของผม หากคุณชอบดาราเกาหลีญี่ปุ่น วิ่งร้องไห้ตามรถมันหกล้ม หัวร้างคางแตก เป็นอัมพฤกอัมพาศ มันก็เรื่องของคุณ
อย่างน้อยการดูบอล การชื่นชอบดารามัน ก็ทำให้คนที่ชอบเหมือนๆ กัน มีเรื่องมานั่งคุยกัน ไม่ใช่หายใจทิ้งไปวันๆ แต่หากใครยังอ่านภาษาที่กูเขียนยังไม่เข้าใจ มาเรียกกูว่าไอบ้าบอลอีก กูก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่อยากจะบอก คนบ้าที่ไหนเรียนวิดว่ะบางมดว่ะ กร้าก.ก.ก.ก...!
 11 มิย. แม่ง..ฟ้าผ่า คอมเจ้ง กว่าจะได้อัพต่อ โทษทีเข้าเรื่องเลยล่ะกัน
ครู หากพูดถึงอาชีพนี้ คงเป็นอาชีพหนึ่งที่มีความรับผิดชอบสูงมาก แต่หลายคนกลับมองข้ามความสำคัญ บางคนเรียนจบ นำความรู้ที่ได้ไปประกอบอาชีพจนร่ำรวยมีเงินมีทอง ก่อร่างสร้างตัวเป็นโรงงานแป้งใหญ่โตแถวซอย37 มีลูกก็สอนลูกว่าอย่าเป็นครูน่ะ มันจน พอมีหลานลูกก็สอนหลานต่อ จนคำว่าครูในหัวสมองของหลานคนนั้นมีแต่คำว่าจนกับจน มิน่าล่ะ นับวันหัวมันยิ่งล้านขึ้นทุกวัน นี่คงเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมคนรวยส่วนใหญ่ถึงหัวล้าน 5+ ..แหะๆ เลิกพูดถึงมันแล้ว เด๋วมันโกด...
 ในช่วงที่บวชเณรภาคฤดูร้อน กูได้รู้จักกับเณรโมก ซึ่งกูมารู้ตอนหลังว่าเป็นลูกของครูต้อยที่สอนกูมาตอน ป.5 ป.6 ช่วงแรก เณรโมกไม่ร่วมกิจกรรม คงเป็นเพราะโดนบังคับให้บวช ในความคิดของเด็กการบวชคงเป็นเรื่องน่าเบื่อ ถ้าให้เลือกระหว่างบวชเณรกับเล่นเกม ร้อยทั้งร้อยคงเลือกเกม ภาพที่กูเห็นเณรโมกบ่อยๆ เป็นภาพของเณรที่กำลังร้องไห้ ในขณะที่เณรองค์อื่นกำลังสนุก เล่นกับเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักกันได้เพียงไม่กี่วัน วันนึง กูเดินผ่านลานวัด มีเณรวิ่งมาหากู "พี่หนึ่งๆ ร้องไห้อีกแล้ว" กูรู้อยู่แล้วว่าต้องเป็นเณรโมก ตอนนั้นเณรโมกหาที่ร้องได้แจ่มมาก (ข้างห้องน้ำ) กูก็เลยพากลับห้องกระจกเหมือนเดิม กูบอกเณรว่า "รู้มั้ย ถ้าบวชจะได้บุญ แล้วพอเราสึกออกไป พ่อแม่จะรักเรามากขึ้น" เณรก็ไม่ฟัง แต่กลับนั่งปรับทุกข์กับกู ประมาณว่า น้อยใจพ่อแม่ที่ให้บวช ส่วนพี่น้องอีกสองคนอยู่บ้านสบาย ยิ่งวันที่มีประกาศว่าจะเลื่อนการศึกจาก 10 เมษา เป็น 12 เมษา โหย.ย.ย. แม่ง วันนั้นกูไม่ต้องทำไรแล้ว นั่งปลอบทั้งวัน งานการไม่ต้องทำ แต่ก็ดีไปอีกแบบ แหะๆ ... ในความคิดของกูตอนนั้น เณรโมกเป็นคนที่มีจิตใจอ่อนแอมาก แล้วก็เป็นแบบนี้แทบทุกวัน...
 มีอยู่วันหนึ่งพ่อกูมารับไปงานเลี้ยงส่งผู้การไกร เณรก็ถามกูจะไปไหน กูก็ตอบ ไปงานเลี้ยงส่งเจ้านายพ่อ แล้วเณรก็ถามว่า "เลี้ยงยังไงเหรอ เลี้ยงประมาณว่า เย้ๆ มันไปแล้วยังงี้เหรอ" กูก็หัวเราะแล้วก็ตอบว่าใช่ เณรถามต่อ "พี่หนึ่งจะกลับมาอีกมั้ย"......กูหยุดนิ่งไปสักพัก.."กลับมาสิพี่ต้องกลับมา"...ความรู้สึกกูเหมือนกับว่ายังมีคนต้องการกู ชีวิตกูดูมีค่าขึ้นมายังไงไม่รู้ว่ะ..^^
พอเลิกงาน 5 ทุ่มกว่า กูกลับวัด ทั้งวัดแม่งเงียบชิบหาย จะมีก็แต่เพียง ไอไมโล ไออี๊ด อีลาล่า ลูลู่(ชื่อหมา)วิ่งเล่นอยู่ตามลานวัด ในใจกูคิด เกิดเป็นหมาก็ดีเนอะ เหมือนไม่มีความทุกข์ ดึกดื่นยังมาวิ่งเล่นกัน หมามันบอกรักกันไงว่ะ "ถึงฉันเกิดเป็นหมา แต่หัวใจเย็นชาดวงนี้.../เหี้ย ไร้สาระชิบหาย/ - -"
 ..กูกลับห้องกระจก มีเสียงตอบกลับมา "พี่หนึ่ง กลับแล้วเหรอ" คงเป็นเพราะกูบอกว่าจะกลับมา เณรเลยรอกู เหมือนกับที่พ่อเณรบอกว่าจะมานอน เณรก็รอ รอที่เก้าอี้ไม้ตัวนั้น หากไม่มาก็รอทั้งคืน หรือไม่ก็...นอนทั้งน้ำตา 10 เมษายน 50 วันนี้เหี้ยแชมป์โทรมา แล้วมันก็บ่นเชี่ยไรไม่รุ เลยกดวางหูไป แล้วมันก็ยังเสือกไปบอกชาวบ้าน อีกว่า มันอุตส่าโทรมาปลอบใจกู แต่กูกลับทำกิริยาเลวทรามตำช้า(วางหู)ใส่ลูกคุณหนูอย่างมัน ทำแบบนี้หนูแชมป์รับม่ายด้าย...ถุ้ย!..ปลอบใจกะด๋อป้อมึงดิ .... วันนี้กูไม่อยู่วัดทั้งวัน กว่าจะกลับก็ทำวัตรเย็นแล้ว เย็นนี้มาแปลก เณรโมกทำวัตรเย็น ทุกวันไม่เคยทำ ที่สำคัญวันนี้แจ่มใส ร่าเริงผิดปกติ แม่เณรก็บอก วันนี้เณรโมกได้กลับบ้านไปเจอเพื่อนเก่า กูก็ อ้อๆ....ขึ้นมาทันที ...ตกกลางคืน จากที่นอนร้องไห้ โมกก็เล่าเรื่องที่ได้กลับบ้าน รวมไปถึงเรื่องฮาๆ ในโรงเรียน เรื่องโกสไรเดอร์ เรื่องชินจัง เรื่องโน้นเรื่องเน้ สารพัดสารเพเรื่องจะเล่า เล่ามันส์มาก มันจนกูหลับ - -"
 11 เมษา เสียงเณรมาปลุกกูเหมือนทุกๆ เช้า "เพ่หนึ่งตื่นสาย เว้ยๆ .เพ่หนึ่งตื่นสาย" *3* ...วันนี้เป็นวันที่กูดีใจมาก เณรโมกเข้าร่วมกิจกรรมทุกกิจกรรม ไปฉันข้าวเองด้วย (ทุกทีกูยกมาให้) ที่สำคัญ ได้ไปออกงานหลายที่เลยวันนี้ ดูเณรโมกสนุกสนานกับกิจกรรมมาก เพื่อนของเณรก็ด้วย เณรบอกกูว่า ถ้าโมกรู้ว่ามันสนุกแบบนี้ โมกหายป่วยตั้งแต่วันแรกแล้ว กรรม.. แต่ก็ยังดีที่พูดแบบนี้ กูถือว่ากูประสบความสำเร็จ หากใน 103 องค์ มีเณรเพี่ยง 1 องค์ ที่ไม่ยอมรับกับกิจกรรมนี้ กูก็คงคิดว่า 12 วันที่ผ่านมันช่างไร้ค่า วันนี้กูเหนื่อย แต่ก็รู้สึกดีจังว่ะ
12 เมษา วันลาจาก วันนี้เป็นวันที่กูไม่อยากให้มันมาถึง ก่อนทำพิธีสึก พระจารแดนได้เปิดใจให้กับเณร เณรต่างพากันร้องไห้ เพราะอีกไม่นานความรู้สึกดีๆ ที่ผ่านไปทั้ง 12 วัน กำลังจะหมดไป แต่ความทรงจำดีๆ ไม่มีวันจางหาย หลังจากสึก เณรก็พากันมาไหว้กูก่อนกลับบ้าน /เหี้ย..จะร้อง/ เณรบอกกูว่า ปีหน้าเจอกันใหม่คับแล้วก็ยกมือไหว้กู บางคนมาระบายความในใจให้ฟัง กูก็บอกได้คำเดียวว่าโชคดี ถึงตอนนี้ก็ใกล้เที่ยงแล้ว ครูต้อยกะแฟน เอาเสื้อตัวหนึ่งมาให้กู แล้วบอกกูว่าขอบใจน่ะที่ดูแลโมก มันเป็นคำที่ซึ้งที่สุดเท่าที่กูได้ยินมา จะว่าไปก็อิจฉาครูต้อย กับชีวิตของแก ได้เป็นครู ได้เป็นนักร้องอิสระ มีบ้านทรงไทยหลังเล็กๆ เลี้ยงน้องควายด้วยน่ะ มีเมียสวย(อันนี้สำคัญ) มีลูก 3 คน กานรุ่นน้องกูเลือดฟ้าขาวเหมือนกัน โมกคนที่กูเคยคิดว่าอ่อนแอแต่กลับตรงข้ามกะที่กูคิด นดไอตัวนี้กูชอบว่ะ น่ารักดี เห็นตอนแรกนึกว่าผู้หญิงผมยาวเชียว ที่แท้ก็เด็กเพื่อชีวิต บายครับครอบครัวชัยอินทร์ บายครับโมก ไม่ได้มานอนปรับทุกข์กับพี่อีกแล้วน่ะ บายครับเณรทุกองค์
  จบแล้วสิน่ะ การบวชสามเณรภาคฤดูร้อน พระจารแดนก็คงไปอบรมที่อื่นต่อ พระพี่เลี้ยงก็คงกลับวัดที่ประจำอยู่ เณรก็แยกย้ายกลับบ้าน ส่วนกู นั่งดูรูปที่ถ่ายเอาไว้ช่วงทำกิจกรรม อยู่ในห้องกระจกที่ๆ ได้รู้จักเณรโมกและเณรองค์อื่น น้ำตามันไหลออกมาแบบไม่ได้ตั้งใจ ตอนนี้ที่วัดว่างเปล่าเพราะมีคนนิมนต์พระเณรไปสวดวัดอื่น กูเหมือนอยู่ตัวคนเดียวในวัด กูออกจากห้องมาเดินเล่นรอบวัด มองไปรอบๆ ยังจำได้ ที่ตรงนี้เณรเคยมาวิ่งเล่นกัน ที่ตรงนี้เณรเคยเล่นหมากฮอทกันหัวเราะเสียงดัง ที่ตรงนี้เณรเคยมานั่งคุยกับกู ต่อจากนี้ไปคงไม่มีอีกแล้ว..... บรรยากาศยามเย็นมันช่างอ้างว้าง เปล่าเปลี่ยว เสียงเพลงดังเล็ดลอดมาจากหน้าวัด เป็นสัญญาณของการเริ่มต้นเทศการสงกราน แต่กูกลับเหงาๆ ยังไงชอบกล เวลาผ่านไป ท้องฟ้ามืดลง ไม่รู้จะทำไร ก็นั่งคิดไรเรื่อยเปื่อย ทันใด ก็มีแสงไฟเข้ามาทางประตูวัด ตรงมาหากู เป็นแสงไฟรถของ ตชด.แถวบ้าน ตี้ก็ลงจากรถแล้ววิ่งมาหากูพร้อมกระเป๋าใบเล็กๆ พ่อตี้บอกกูว่า ฝากน้องด้วยน่ะ เค้าคิดถึงเลยพามา กูก็รับคำด้วยความยินดี 55+ จะมัวเศร้าอยู่ทำไมว่ะ ชีวิตมันต้องเดินต่อไป ที่สำคัญ เณรที่ไม่สึก ก็กลับมาอยู่วัดจำปาเหมือนเดิม มีทั้งเณรที่บวชเรียนและก็เณรที่รอสึกใกล้เปิดเทอม กูกับตี้ก็ทำหน้าที่เป็นเด็กวัด ช่วยถือของพระบิณฑบาตรตอนเช้า แล้วก็มีนกแก้วบินหลงมาจากไหนไม่รู้ให้เณรเล่นกันไม่เบื่อ อดีต ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มของกู อยากกลับไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นอีกจัง สุดท้าย อยากจะบอก วัดไม่ใช่ที่ที่น่าเบื่ออย่างที่คิด.....
 รูปนี้กูหล่อสุด .. เอ้ยไม่ใช่ นดหล่อกว่า 55+
ปล.อัพแล้วน่ะโมก ยาวเหี้ย!
คงอ่านจบไม่กี่คน แต่ก็ดีที่ได้อัพ
ขอบคุณทุกคนที่ได้อ่าน
ผมสัญญาจะเป็นคนดี
คุณก็เหมือนกัน ขอให้โชคดี ^^
1 mai กาลครั้งหนึ่งกูเป็นเด็กวัด
ปิดเทอม ช่วงเวลาแห่งความสุขของใครบางคน และอาจเป็นช่วงเวลาที่น่าเบื่อสำหรับใครหลายๆ คน ขึ้นอยู่กับว่า เวลาที่ผ่านไปแต่ละวินาที คุณจะเลือกใช้มันอย่างไร เส้นทางที่คุณเลือกเดินคุณจะไปทางไหน วันเวลาผ่านไป คุณจะรู้ว่า เส้นทางนั้นมีจุดหมาย แต่คุณค่าของจุดหมายในแต่ละเส้นทางกลับต่างกัน สำหรับกู เส้นทางที่กำลังเดินอยู่ตอนนี้ คงเป็นเส้นทางที่น้อยคนนักที่อยากจะมาเดิน มันคงดูต้อยต่ำ แต่กูกลับคิดตรงข้ามกับที่หลายคนคิด เส้นทางที่กูเดินอยู่ หลายคนเรียกกู "เด็กวัด"
นั่งสมาธิ เป็นสิ่งดี แต่...ถ้าง่วงก็ไปนอนซ่ะ - -"
กองทัพอโยธยา..เฮ้ย..มีกบฏ!
..เชียร์หงส์ก๊าบ..
เมืองกรุง"มนุษย์ต้องต่อสู้กับความวุ่นวาย และมลพิษ" ต่างจังหวัด "มนุษย์ ธรรมชาติ และสัตว์ อยู่ร่วมกันอย่างสันติ"
กรรม..คือผลของการกระทำ ^ ^
- -" สงสารแม่ครัว
โดยเฉพาะ "หุ่น"
- -" หลับตลอด ชี้แจงหน่อยน่ะ ผมไม่ได้ชอบเอาพระเอาเณรมาล้อเล่นเหมือนไอพวกตลกทำหนัง ผมเพียงแค่อยากจะถ่ายทอดอีกมุมมองหนึ่งที่หลายคนไม่รู้จัก ให้ได้รู้จัก ถึงผ้าที่เณรห่มจะเป็นเพียงผ้าเหลืองเรียบง่าย ไม่ได้ใส่ของแบรนเนมแพงๆ เหมือนใครบางคน แต่จากภาพที่เห็น มันบอกได้ว่า รอยยิ้มและความสุขมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับของพวกนั้นแม้แต่น้อย เดินวัดมันไม่เหมือนเดินพารากอน แต่ผมพอใจจะเดิน หากเศรษฐีกินข้าวกับจานทองคำแต่ไม่พอใจ เทียบกับยาจกกินข้าวกับกะลามะพร้าวแล้วพอใจ กะลาก็เป็นถึงกะลามะพร้าวที่ใช้ต่อชีวิตคน ส่วนจานทองคำก็เป็นแค่จานต็อกต๋อย เหมือนกับโทรศัพท์ผมใช้E700พูดง่ายๆ เรียกว่ารุ่นตกยุค เทียบกับไอลูกเศรษฐีซอย 37 ใช้ N80 โหยไฮโซ.. ถ้าE700ผมใช้โทรหาพ่อแม่ เพื่อนดีๆ หญิงดีๆ โทรศัพท์นี้แม่ง แพงชิบหายสำหรับกูน่ะ แต่ถ้าวันๆN80ใช้ไรไม่ได้ นอกจากใช้โทรหาน้องโบว์เอแบค ซึ่งเป็นสุภาพสตรีที่เปลี่ยนสามีอาทิตย์ล่ะ 2 คน N80 ราคา 24,000บาท ก็เป็นแค่N80 ต็อกต๋อย ใช้โทรหา.. ขออภัยน่ะ ใช้โทรหากลี ก็แค่สวยถ่ายรูปลงหนังสือ ทำไมต้องลงทุนจีบ4ปี5ปี ทำไมต้องถ่ายรูปมาโชว์เพื่อนว่าเค้าสวยแค่ไหน ไม่ได้เป็นไรกันชะหน่อย เค้าไม่รักเราเพราะเราหน้าเหมือนแปะยิ้ม เราก็อย่าไปรักเขา แม่งเลิกพูดถึงมันแล้ว นึกถึงทีไรแม่งฉุนทุกที เอาเป็นว่าตั้งแต่กูอัพมาสเปซนี้ มีหลายคนถามกูว่าวัดอยู่ที่ไหน ปีหน้าจะจัดอีกหรือเปล่า อยากจะมาช่วย ตอบได้ว่า ปีหน้าจัดอีกครับ แต่ไม่เป็นไร ผมว่าหากคุณอยากช่วยน่ะ ไปวัดแถวบ้านดีกว่า ช่วยที่ไหนก็ได้บุญเหมือนกันครับ ขอบคุณมากๆ ดีใจจังมีคนอยากช่วยกูด้วย หลวงพ่อก็คงดีใจด้วย คงเป็นเพราะความน่ารักของเณร สาธุครับเณร
สำหรับไอลูกเศรษฐีซอย37 งอนก็งอนไป กูไม่ง้อมึงหรอก 55+ N80ต็อกต๋อย 26 mars เซงๆ เบื่อๆ aloneๆ
ถึงลมเย็นที่นี่ มันจะไม่เย็นเท่าแอร์ในห้าง ใหญ่กลางเมืองกรุง แต่กูก็มีความสุขที่ได้สัมผัสมัน ถึงถนนหน้าบ้านกูจะเป็นเพียงถนนคนจน ไม่มีปอร์เช่ เฟอรารี มาวิ่งเหมือนในกรุงศิวิไล แต่มันก็ทำให้กูได้นึกถึงความทรงจำในอดีต เวลาที่กูได้วิ่งเล่นกับเพื่อน ได้ปั่นจักรยาน และมีความสุขกับมัน
ปิดเทอมแล้วว่ะได้กลับบ้านนอกซะที ก่อนอื่นกูต้องขอโทษสาวๆ ที่กูคุยในเอ็มก่อนว่า กูเปนเดกกุงเทพโดยกำเนิด กูไม่ได้คิดไรจิงๆ นอกจากมีเพื่อนไว้คุยแก้เหงาเท่านั้น ค่านิยมของพวกคุณ มันบีบบังคับให้ผมต้องทำแบบนี้ 55+และจะทำต่อไป ตอนนี้แม่งเซงจัดกลับบ้านมา ไม่มีเชี่ยไรทำ นั่งออนเอ็มทั้งวันก็เจอด่า!เห้อ..ชีวิตกู ไม่เหมือนไอลูกเศรษฐีซอย37 **หมู่บ้านกูจากมา 1 ปี เห็นจะมีการเปลี่ยนแปลงก็ตรงที่ บ้านกำนัล ผู้ใหญ่ นายก อบต.ไรพวกนี้ นับวันมันยิ่งใหญ่โต สวยขึ้นทุกวันๆ กูว่ากูจะดูบิ๊กก็อก บ่อยๆ แล้วว่ะเผื่อบ้านแถวนี้มันจะได้ออกทีวีกะเค้ามั่ง5+ แต่อย่างว่าล่ะ การเมืองท้องถิ่น กูเบื่อ พิมพ์ๆ อยู่แม่งเซง คิดถึงเพื่อนว่ะ อยากเล่นดอทเอ เมื่อวันเสาร์ไออู๊ดโทรชวนกูเล่น กะจะเล่น 5-5 กะเด็กลาดกระบัง เหี้ยนั่นแม่งโคตรเกรียน อยู่ดีๆ มาด่าไออู๊ดว่าบ้า ไออู๊ดก็เลยด่าตอบ กูก็พิมพ์ jai yen ไอกอฟก็พิมพ์ jai yen ด่ากันแม่งโคตรยาว ไม่ได้เล่นซักที กูเบื่อกูเลยช่วยด่าแม่ง! ไม่เล่นด้วยแระ.. เล่น2-2กะเพื่อนอู๊ดดีก่าอ้ายสัด! กูอยู่กะอู๊ด 2 คน แม่งไม่รู้จะเล่นไร เชี่ยนั่นเลือกคนเลี้ยงหมี อู๊ดคนดีเลือกวีนอม กูแรนดอมได้เสือขาว ส่วนไอหน้าลาวเล่นอ็อกมากิ - -! (เสือขาว คือปริ๊นเซสออฟเดอะมูน) แม่งปกติกูแรนดอมเล่นได้ทุกตัว แต่เชี่ยเสือขาวนี่กูไม่ถนัดจริงๆ ไม่ค่อยได้เล่นอยู่ด้วย - -" ผลเป็นไปตามคาด เหี้ยอ็อกแม่งออกคฑาฟ้า มัลติแค๊ด ผับๆๆๆๆๆๆๆ สิ้นชีพไปตามๆ กัน ส่วนคนเลี้ยงหมี กูอยากถามคนสร้าง หมีเหี้ยไรตัวยังกะช้าง วันก่อนกูไปเขาดิน
กูก็เห็นเสือกะหมี ตัวมันก็ไม่ได้ต่างกันไรมากมายนี่หว่า แต่นี่แม่ง ทำเสือกูตัวเล็กกว่าคยหมีอีกเวร! ผลกูแพ้.. ถึงพวกกูแพ้กูก็แพ้อย่างมีศักดิ์ศรีเว้ย..ก็เกือบตีแลกได้แล้วนี่หว่า แม่งเชี่ยอู๊ดคงเซง จบเกมปั๊บกลับบ้านปุ๊บ กูก็เซง แต่มันก็ไม่ว่ากู..โคตรดี กูยังคิดถึงหน้ากลมๆ เหมือน ลูกปลาทองของมันอยู่เลย คิดถึงเวลามันเจอหน้ากูแล้วมันเรียก ไอโว้น... จะว่าไปอู๊ดแม่งน่ารัก วันก่อนเล่นเอ็มกะกู ดิสกูขึ้นรูปกูรักมึง มันก็บอก กูก็รักมึง พอกูบอกคิดถึงมึงว่ะ มันก็บอกเหมือนกัล โคตรหวานซึ้ง เหี้ยๆ 55+ถ้ามันเป็นผู้หญิงกูให้แม่ไปขอแล้ว5+ อย่างน้อยมันก็ดี ไม่ชอบลาสช็อตเหมือนไอ้ลูกเศรษฐีซอย37 บางคน แม่งหมั่นไส้ ชอบลาสช็อตฮีโร่กู ไม่พอยังลาสช็อตครีพกูด้วย ไปไหนแม่งก็ไปตามกู คงประมาณว่าจะอยู่ในภาว่ะพึ่งพาอาศัยกัน แต่กูดูยังไงก็ไม่ใช่ พอกูจะคิลได้เสือกมาลาสช็อตกู พอกูจะตายห่า แม่งวิ่งเหมือนควายหายเลยเวร โคดเหี้ย! มีอยู่ครั้งหนึ่งเล่นกัน 3-3 กูแม่งแรนดอมได้เสือขาวอีกแระ เลยต้องไปเซ็น เจอเชี่ยปอนเล่นกระจง(เอ็นช้านที) แม่งโคตรเกียด ชอบตอด กูเกือบโดนเฟิสบลัดไปหลายทีแล้ว กูก็เลยเล่นสเต็บเทพ กระโดดหลบ(นี้อ่านใส่อารมณ์ด้วย) กระโดดหลบคมหอกที่หวังจะปลิดชีวิตกู..แต่ เหตุการณ์กลับพลิกผัน..เมื่อกูหันกลับไปสตัน.กระจงเป็นอัมพาตขึ้นมาทันทีทันใด..
ภาพของเสือขาวที่กำลังวิ่งหวังที่จะขย่ำเหยื่อ.พร้อมกับหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าราชินีแห่งดวงจันทร์.. มันช่างเป็นภาพที่งดงามยิ่งนัก..ฝนดาวตกได้ตกลงจากฟากฟ้าอย่างไม่หยุดยั้ง.. สีหน้าของกระจงบ่งบอกถึงความเจ็บปวดอย่างไม่เคยได้สัมผัสที่ใดมาก่อน..สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม .. ดาวตกดวงสุดท้ายกำลังจะมา..กระจงยังไม่ทันได้ร้องขอชีวิต..และแล้ว..และแล้ว.. ดาวตกดวงสุดท้ายก็หล่นลงทับกระจง...ขี้แตก...FIRST BLOOD.. เสียงเฮดังลั่นร้าน ผู้คนกว่า 30 ชีวิตกระโดดดีใจราวกับลิเวอร์พูลได้แชมป์ยูฟ่า.. นักรบสายเอจิสามารถช่วยให้ทีมก้าวเข้าสู่ชัยชนะได้แล้วถึง 70%...ความหวังและความฝัน ได้ก่อเกิดขึ้นในจิตใจของกูและผองเพื่อน..แต่ทันใดนั้นเอง..เหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น..เมื่อ (อ่านธรรมดา- -"ไร้สาระชิบหาย) เมื่อมีตัวเหี้ยวิ่งมาจากด้านซ้ายทำคยไรไม่รู้มาอยู่เซ็นกะกู กูอุตส่าได้เลเวล4คนอื่น3หมด หนึ่ง: ไอเหี้ยเอ้ยยยย....มึงจะมาทำม้ายยย...มึงจะมาแย่งเลเวล แย่งคีพ แย่งตังกูเพื่อ.. เล่น3-3 ก็แบ่งกันคนล่ะเลนส์ดี้....แสด แชมป์: ไอเหี้ย..พวกมันลาสเกม....เราต้องรีบตีป้อมเอาบาแลกให้ได้ก่อนพวกมัน..ไม่งั้นแม่ง..มุบมิบมุบมิบ.. หนึ่ง: พ่อมึงดิ เลเวล 3-4 เนี่ยน่ะ แชมป์: เอ้อ.... หนึ่ง: ควายเอ้ย....มึงเห็นTBยิงป้อมซ้ายอยู่ป่าวว่ะ..... แชมป์: เห็น.... หนึ่ง: แล้วไมไม่ไป แชมป์: อายย..เหี้ยย..ก็กูบอกแล้วว่ามันลาสเกม มึงโง่หรือแก้งโง่ว่ะเนี่ย..ถ้าไม่รีบตีป้อมเซนเอาบาแลก แพ้อยู่แล้ว..กู.มุบมิบมุบมิบ หนึ่ง: เออ กูโง่ - -! จบเกม……………………………แพ้อีกแล้ว............................................................
เวร..กูอยากไปอยู่ศรีธัญญา เครียด! แล้วมันก็มุบมิบมุบมิบจนจบเกม โคดบ้า..เลยเหี้ยนี่ กูบอกมันถ้ามันไม่ทำแบบนั้นเราwinแล้ว มันก็บอกลาสเกม ไม่winหรอก มุบมิบมุบมิบ คย! แม่งเล่นดีๆ ไม่ชอบ ชอบเกรียน อายสัด! แต่ช่างแม่ง อย่างน้อยมันก็เป็นคนดี ถึงฉายามันจะเป็นแชมป์เหี้ยก็เหอะ มันไม่เคยทำกูเสียใจ แค่มันเอาหน้าฮาๆ มา ม.ทุกวัน ก็เป็นบุญสำหรับกูแล้ว5+ กูสนุกเวลากูอยู่กับมัน กูมีความสุขเวลาที่กูได้แกล้งมัน มันไม่ใชตัวตลกสำหรับกู แต่มันทำให้กูฮาได้ กูรักเพื่อนว่ะ กูก็รักมันมากเหมือนกัน ^^ เหี้ยแชมป์ ถ้ามึงกำลังอ่านข้อความนี้อยู่น่ะ กูอยากจะบอกมึงว่า กูพูดเล่น เปิดเทอมมึงเจอกูบี๊บแน่ อายสัด อย่าเหลิง
ทำไมมันยาวจังว่ะ? บล็อกห่า ไรไม่รุ ยาวเหมือนสันหลังคนเขียนเรย5555+ **ขอบคุณป็อบซันที่เล่นดอทกะกูก่อนขึ้นรถ **ขอบคุณกั้งที่โทรถามกูว่ากูถึงไหนแล้ว **ขอบคุณวอที่ส่งรูปเพื่อนไปดรีมเวิลมาให้กู **ขอบคุณอู๊ด ที่โทรชวนกูเล่นดอท และน้องมึงด้วย สั่งให้ตบหัวมึงก็ตบ5+ **ขอบคุณ เต้ เอ็ม คิม ที่โทรหาแต่กูไม่ได้รับ..หรือมันยิงว่ะ **ขอบคุณน้องเตยที่ว่าพี่ไม่บ้านนอก น้องเป้ด้วยน่ะที่ทักทุกครั้งเวลาออนเอ็ม **ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบ ยอมรับความ รู้สึกผม ทั้งๆ ที่ผมใช้บล็อกนี้เป็นที่ระบาย
คำขอบคุณนั้นมีความหมายมากกว่า แค่คำขอบคุณ ..... กว่าจะอัพใหม่คงอีกนาน....แสนนาน ทุกคอมเม้นจะได้รับการตอบกลับ แล้วเจอกันบล็อกหน้า...นินทาต่อ - -“
13 mars ..จากที่ที่ไม่มีทาง..
เราเสี่ยงต่อการร้องให้
 เมื่อเราปล่อยตัวให้สร้าง
ค ว า ม สั ม พั น ธ์ ขึ้นมา
คำว่าเพื่อนนี้..ลึกซึ้งมากนะ..
แต่สำหรับคนบางคนมันกลับไม่มีความหมาย เพื่อน..ย่อมให้อภัยซึ่งกันและกันได้ เพื่อน...เป็นกำลังใจให้กันยามเพื่อนเหนื่อยล้า..... เพื่อน...คอยปลอบใจเพื่อนเวลาเพื่อนเจ็บปวด... แต่คนบางคน..เรียกตัวเองว่าเพื่อน.... ทั้งๆที่ไม่เคยจริงใจ... คนบางคนที่เราอาจจะคิดว่าเค้าสามารถเป็นเพื่อนที่ดีกับเราได้ .....คนบางคนที่เราพยายามทำดีกับเค้า... คอยช่วยเหลือ..และปลอบใจ... คอยเป็นห่วงและใส่ใจ... เมื่อยามเค้าทำผิด..หรือไม่ถูกใจ... เราก้อไม่เคยคิดโกรธ...เพราะเค้าเป็นเพื่อน แต่คนๆนั้น...คนที่เราเรียกว่าเพื่อน.. กลับไปมีเพื่อนใหม่...มีกลุ่มที่ใหญ่กว่า... ทิ้งคน..ที่คิดว่าเค้าเป็นเพื่อน...ให้เหงาและเดียวดาย..
ทิ้งคนที่รัก...รักเพื่อน..ให้อยู่คนเดียว...
เพื่อน...คนที่เคยจริงใจ... ยามนี้เค้าได้เปลี่ยนไป...เป็นคนละคน... เมื่อเราพูดผิด...พูดไม่ดี... เพื่อนคนนั้น.เค้าได้ลืมอดีต..ที่เคยสวยงาม...และมีความสุข.. เค้ากลับลืม...ความเป็นเพื่อนที่มีให้กันมา... เค้ากลับลืม...ความหวังดีที่คนๆนี้มีให้เพื่อน... เค้ากลับชี้หน้า...ด่าว่า...ว่าเราเป็นคนไม่ดี... เพื่อนที่เรารัก...ถึงแม้จะเจอกันไม่นาน... PS : ลาก่อน....จากที่ที่ ไม่มีทาง
 .....เพื่อนที่ไม่เคยรู้...ความรักที่เพื่อนคนนี้มีให้เลย....
ความผิดหวัง...ก้อหล่อหลอมเข้ามาในหัวใจ... และแล้วคนที่เคยเป็นเพื่อนก้อจากไป... ไม่เคยมองกลับมา...ความดีที่สะสมกันมา..ได้เลือนหายจากเพื่อนคนนั้นไปในที่สุด.. สิ่งที่ตามกลับมา..กลายเป้นความเคียดแค้นจากเพื่อนคนนั้น.......... รู้มั้ย..คนๆนี้เสียใจเหลื่อเกิน..ที่เพื่อนทิ้งความรู้สึกดีๆที่เคยมีมากมาย...มาจงเกลียดจงชัง..เพียงเพราะคำๆนึงที่คนๆนี้ได้พูดออกไป... คำที่ไม่..แม้แต่จะตั้งใจ...  แต่ในเมื่อเพื่อน..ไม่ฟังเพื่อน..แล้วใครล่ะจะมาฟัง
อยากจะบอกเพื่อนคนนั้นว่า... คนๆนี้..รักเพื่อนมากมายเหลือเกิน..แต่ถ้าเพ่อนอยากจะมองคนๆนี้เพียงแค่คำพูดที่พูดผิดไปแค่ครั้งเดียว... คนๆนี้ก้อพร้อมจะกลับไปเป้นเพื่อน...หากเพื่อนต้องการ.......ถึงแม้จะยังเจ็บกับสิ่งที่เพื่อนทำไว้... แต่คนๆนี้ให้อภัยเพื่อนได้เสมอ... ***อยากให้ทุกๆคน...มองเพื่อนให้ลึกซึ้ง...หากเพื่อนทำผิด..ไม่ว่าจะกี่ครั้ง...ให้อภัย..และกลับมาเป็นเพื่อนกัน..อย่ามองแต่สิ่งไม่ดีของเพื่อน...จงมองลึกลงไปในใจ.........มองลงไปตรงความรู้สึกดีๆที่มีให้กัน....เมื่อก่อน..เคยรัก...รู้สึกดีๆแค่ไหน...จงมองไปตรงนั้น...ไม่ว่ายังไงเพื่อนก้อคือเพื่อน.....จงมองลงไปที่ใจ...อย่ายึดติดกับสิ่งไม่ดี...จงมองไปที่ใจ...บางทีเพื่อนคนนี้อาจจะจริงใจ..กว่าที่คุณคิด......... ................................. To FRIEND PE.
"จริงใจ...กว่าที่คุณคิด"แม่งซึ้งว่ะ T-T ซึ้งป่าวว่ะ หน้าอย่างพวกมึงคงซึ้งไม่เป็นมั้ง 55+
ตั้งแต่กูก้าวท้าวไปเหยียบบางมดครั้งแรก กูถามตัวเองว่า ที่ที่กุยืนอยู่เนี่ย
มันเหมาะกับกูป่าวว่ะ กูต้องนอนต้องแดกที่นี่ 4 ปีเลย แล้วกูจะมีเพื่อนป่ะเนี่ย
จนวันนึง ขี้ควายก็ถูกตักไว้ในกองปุ๋ยหมัก...กูได้รู้จักกับพวกมึง
ตีนของกูก้าวเดินบนเส้นทางที่กูไม่เคยวาดฝัน..
เส้นทางที่มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ กูไม่รู้จัก..เส้นทางที่มีผู้คนมากหน้าหลายตามาเดินอยู่ด้วยกัน
บางครั้งหมาอย่างกูก็มีราชสีห์สูงศักดิ์มาเดินเคียงข้าง...บางครั้งก็มีตัวเหี้ยมาเดินเคียงข้าง
กูดีใจที่ได้ก้าวเดินไปพร้อมกับพวกมึง..เพราะอย่างน้อย..
มันก็ทำให้กูรู้สึกว่า..ราชสีห์หมาป่าและตัวเหี้ยเท่าเทียมกัน
1 ปีแล้วสิน่ะที่ได้รู้จัก..รู้จักกับคำว่าเพื่อนที่หาความหมายมานาน
1 ปี่ที่เราหนุกหนาน ไปเที่ยว..ล่องเจ้าพระยา ไปวังหลัง..เดินตรอกข้าวสาร..นั่งคุยกันบนพานพุทธ
1 ปี่ที่ทำให้กุเซงทุกครั้งเวลาประกาศคะแนนสอบ...แต่พวกมึงก็ทำให้กูพร้อมที่จะเดินต่อไป
ปิดเทอมเร็วจังว่ะ..ยังอยากแกล้งเหี้ยแชมป์อยู่เลย
มันคงนึกว่ากูเกลียดมันที่กูแกล้งมัน..แต่จริงๆแล้ว กูเกลียดมันโคตร 55+
หมากับแมวไม่ถูกกันมันยังอยู่ร่วมโลกกันได้ไม่รู้กี่ร้อยกี่พันปี แล้วกูกับเหี้ยแชมป์..ทำไมจะอยู่ด้วยกันไม่ได้ล่ะว่ะ
คนเรามันคนล่ะระดับ กูอยากได้เวสป้ามาขับ...แต่มันจะเอาปอเช่คันแพงๆ ไปตากปลา ควย
เด๋วกูไปเปิดประตูแปบ มีคนมา"
โอเค ต่อๆ...กูว่าจะเลิกเอากะจั้วไปแก้งไออู๊ดไอวอแล้วว่ะ..
วันที่พวกเราไปแดกเหล้าหอไอโจหลังสอบ..พอแดกเส็ด..กูก็แก้งเอากะจั้วใส่เชี่ยอู๊ด
เหงื่อแม่งท่วมตัวเลย..วิ่งหนีกู ส้นตีนเจ็บอยู่ด้วย..
รู้สึกผิดไงไม่รู้ว่ะ...กูขอโทษ ฝากขอโทษแม่มึงด้วยเรื่องวันนั้น
คุยโทรสัพดีๆ ไอห่า เสือกส่งให้แม่ฟังเสียงกู..แม่มันก็ขำ.กูเลยด่าขำเหี้ยไร!
แม่มันก็บอก "หม่าม้าไม่ได้ขำเหี้ยลูก" กูแม่งหน้าซีดเรย
แสรดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด..................
กูไม่มีไรจาเขียนแล้ว..ขี้เกียจ เอาเป็นว่ากูขอโทษที่กลับบ้านก่อนพวกมึง ไม่ได้อยู่เที่ยวกับพวกสาวๆ
ดรีมเวิลมันไม่เหมาะกับกูหรอก..โดยเฉพาะไอเต้..ฝากบอกสาวๆด้วย
#มีเพื่อนเหมือนมีทรัพอยู่นับแสน#มีแฟนเหมือนมีหอกทิ่มแทงหัว
#เชียร์ลิเวอร์พูลทุกวันไม่ต้องกลัว#ได้แชมป์ยูฟ่าชัวร์กูแน่ใจ
55+
++..เปิดเทอมเจอกันน่ะเพื่อน โทรหากูมั่งล่ะ กูรักพวกเมิงน่ะโว้ยยยย..++
เพื่อนpe.ทุกคนด้วยน่ะ บ๊ายบาย..
ปล. แสดดดดดด
ขอบคุณพันธมิตรคับสำหรับ ภาพเจ๋งๆ http://ottollotto.spaces.live.com/?owner=1
|
กองทัพหงสา
สยามเมืองยิ้ม
ซน คือธรรมชาติของเด็ก
ไม่มีอะไรมาขวางกั้นความเป็นเพื่อน
|
|
